blad nr 7
6-4-2013
auteur A. Jonkman
Column

Hoeren die er om vragen?

“Hoe kan het dat meneer van Vliet overspannen is? Hij is minder op school dan ik!” Een leerling uit 5-havo heeft deze week een andere docent voor Russisch gekregen en in de wandelgangen opgepikt dat haar vaste leraar overbelast is.
In het weekend sta ik langs de lijn bij een hockeywedstrijd van mijn jongste zoon. Een andere ouder, die weet dat ik in het onderwijs werk, vertelt dat de school van haar kinderen wordt gerenoveerd. Er blijkt niet genoeg geld te zijn om de lerarenkamer onder handen te nemen. Ouders is gevraagd om een bijdrage te leveren, zodat ook die ruimte een opknapbeurt zou kunnen krijgen. “Wat vind je daar nou van? Ik ga toch geen geld uitgeven voor de lerarenkamer? Wat maakt het nou uit hoe die er uitziet?!”
Ik voel mij altijd een beetje gekwetst als mensen mijn werk niet serieus nemen. Ik stop mijn hart en ziel erin en dan wordt er zo geringschattend over gepraat en gedacht. Ik ben van 8.15 tot 17.00 of 18.00 uur op school en zit ook elke avond en in het weekend nog te werken. Ik span mij in voor de toekomst van andermans kinderen, soms ten koste van mijn eigen. Waarom verdien ik geen mooie koffiekamer? Ik denk er al een tijdje over om ouders een dagje met mij mee te laten lopen, dan kunnen zij zich misschien beter inleven. Ik stel het steeds uit, omdat ik niet weet of dat zal helpen. Voor de EO heb ik ooit programma’s gemaakt over jeugdcriminaliteit. Ik kreeg toen een kijkje in de projecten die er in die tijd waren om jonge dieven en verkrachters weer op het rechte pad te krijgen. Het idee erachter was: als je daders laat zien wat slachtoffers meemaken, dan doen ze het niet meer. Maar het werkte heel vaak niet. Ze ‘kregen in deze maatschappij geen kans om hun eigen geld te verdienen’, ‘rijke mensen missen het toch niet’, en schaars geklede meisjes bleven ‘hoeren die er om vroegen’.
Zou dat voor ons ook gelden? Vindt de samenleving dat wij er zelf om vragen niet serieus te worden genomen?