blad nr 5
9-3-2013
auteur A. Jonkman
Column

Ik ben cool en jullie dus niet

“Mevrouw, moet u dit eens zien.” In de pauze komt een leerling naar mij toe en geeft mij haar telefoon. Ik lees een bericht dat Steven uit 2-atheneum aan zijn klasgenoten heeft gestuurd: ‘Ik heb vandaag een 10 gehaald en jullie niet, daarom ben ik supercool en jullie dus niet.’ Steven had inderdaad een 10 voor een proefwerk over de toepassing van de stelling van Pythagoras. Je weet wel: a2 + b2 = c2. Cooler dan een 10 kan niet, zou je zeggen, maar hij voelde zichzelf blijkbaar nog cooler als de anderen niet cool waren. Hij had duidelijk de behoefte zijn succes er bij de anderen eens flink in te wrijven.
Mijn broer woont met zijn gezin in Australië. Als zijn kinderen een potje voetbal spelen tegen hun neven en nichten hier in Nederland, juichen ze net zo hard voor de tegenpartij als ze voor zichzelf zouden doen: ‘Jammer dat wij hebben verloren, maar geweldig dat jullie hebben gewonnen!’ Volgens mijn broer leren ze in Australië op school dat er niet één ‘taart’ is die wij met z’n allen moeten delen. Dus niet: pakken wat je pakken kunt, want hoe groter jouw stuk, hoe kleiner mijn stuk. Nee, ze proberen samen een zo groot mogelijke ‘taart’ te ‘bakken’. Nu moet ik er bij zeggen dat de kinderen van mijn broer op dure privéscholen zitten en dat zij bij hun geboorte al hele grote stukken van uiteenlopende ‘taarten’ toebedeeld hebben gekregen. Dan ga je toch anders door het leven dan als je elk stukje moet bevechten. Maar goed, ook op mijn school zitten bevoorrechte leerlingen en het valt mij op dat een groot aantal elkaar bitter weinig gunt.
Mijn jongste zoon vertelt dat klasgenoten die snel klaar zijn met hun proefwerk gewoon gaan zitten praten, want zij hebben het af dus ‘fuck de rest’. In een van mijn derde klassen sturen klasgenoten elkaar naar het verkeerde lokaal in de hoop dat ze te laat komen en een briefje moeten halen. Of ze pakken stiekem elkaars telefoon af, gaan daarmee zitten spelen in de wetenschap dat de telefoon van hun klasgenoot dan wordt ingenomen.
Wat is dat voor mentaliteit! En hebben wij niet een verantwoordelijkheid om daar iets aan te doen? Volgens mij moeten wij ons wat minder gaan aanpassen aan de eisen van de moderne tijd, maar meer de trend gaan zetten. Dus over excelleren gesproken, ik wil de kwaliteit van ons onderwijs best naar de top drie van de wereld helpen, maar ik wil met Nederland ook in het Guinness Book of Records met de grootste ‘taart’. Wie doet er mee?