- blad nr 5
- 9-3-2013
- auteur W. de Lange, de
- Column
Droom
En wie had dat gedacht: ze was ouderwets geworden. Ze keek naar het journaal. Las een krant. En ze las – hier werd de droom bijna hilarisch - boeken, goede boeken. Ze vergeleek verkiezingsprogramma’s voor ze ging stemmen. Zat in het buurtcomité. Over wijkzaken moest ze af en toe een stukje in de stadskrant schrijven en probeerde daarbij stijl-, spel- en grammaticale fouten te vermijden.
Ze onderzocht of er zonnepanelen op haar huizenblok konden worden geplaatst. Ze voelde wel aan dat euthanasie, vanwege de dreigende dementie van haar moeder, een vraagstuk was geworden waar ze over na moest gaan denken. Dat haar vader godsdienstig was gebleven probeerde ze te begrijpen en daarvoor slenterde ze een beetje door de geschiedenis van de filosofie. Zelf geloofde ze niet in leven na de dood, maar waarom haar vader wel? Waar komt dat idee van een ziel vandaan?
Als tegenwicht voor alle zwarigheid overwoog ze om met een vriendin in een jolig zangkoortje te gaan. Daarvoor moest ze noten leren lezen. Best wel leuk. Ze zat uiteraard in de ouderraad van de school van haar kinderen. Ze kookte goed, in het restaurant, maar ook thuis. Ze ijverde op de school van haar kinderen voor een anti-obesitasprogramma.
Ze hield bij hoe lang haar kinderen computerden. Ze ging twee keer per week met ze zwemmen: zij zwemmen, Juanita ook zwemmen. Ze las ze voor, soms gewoon uit de grotemensenboeken die ze zelf mooi vond. Samen lezen is een goed tegenwicht voor de hectiek in hun bestaan en haar bestaan, vond ze. Haar zoon leerde haar met hulp van zijn gitaar noten lezen, daar kickte hij enorm op.
Tegen de klippen op probeerde ze geluk uit te stralen en de wereld goed genoeg te begrijpen om iets goeds te doen. Het kon haar niets schelen dat anderen dat saai vinden. Van wie had ze dat toch? Van ons, van school?
Had je gedroomd! In werkelijkheid is Juanita, obees, natuurlijk in een thuiskapsalon blijven steken, heeft ze haar eerste kind gekregen toen ze achttien was, leefde ze net als haar moeder al jaren van de bijstand en keek ze alleen maar stomme dvd’s. Stemmen heeft ze nog nooit gedaan. De Metro bekijkt ze op glamournieuws. Nou jammer dan, wij willen gedroomde Juanita’s, geen echte.
Zet de school, zetten wij wel alles op alles om jou je vroegwijze zelfstandigheid, je kracht en je kooktalent beter te laten gebruiken? Verheffen gaat toch over sjorren en trekken aan wat er is? Verheffen gaat toch niet over het bij elkaar dromen wat er in middenklasse-ogen zou moeten zijn?
Nou ja, eigen schuld, Juanita. Je bent alleen maar bezig met je Blackberry en je lippengloss. Graag of heel niet.