- blad nr 2
- 26-1-2013
- auteur W. de Lange, de
- Column
De antikerst
Ik was er niet bij, ik was ziek. Nu pas, weken later, is me duidelijk geworden dat er op Martins bord niks lag. Martin zelf had zich keurig aan de afspraken gehouden en een glitterportemonneetje gekocht voor het meisje dat hij had ‘getrokken’. Maar zelf kreeg hij niks. Sahin had iets voor hem moeten kopen, maar dat was niet gebeurd. Het verhaal van wat er daarna gebeurde, bestaat in vele versies. Ik geef u er twee.
Versie 1, ‘Les Misérables’: “Je krijgt wel een hamburger van me, op het station”, zou Sahin gezegd hebben. Maar op het station zou zijn gebleken dat Sahin had gebluft. Hij had geen geld voor een burger, maar wel een idee: “Ga jij aan mensen geld vragen, misschien krijgen we wel genoeg voor twee burgers.” En Martin, de verschoppeling die allang blij is als een klasgenoot een half woord met hem wil wisselen, was uit bedelen gegaan. Hij verzamelde met veel moeite geld voor één burger. Die hadden ze ‘eerlijk’ samen gedeeld. Martin had in deze versie dus zelf zijn cadeautje bij elkaar gebedeld en daarvan de helft moeten afstaan.
Versie 2, ‘Niet zwart, niet wit, maar grijs’: Sahin zou Martin, tijdens de feestelijke lunch, vijf euro hebben aangeboden. Beledigd zou Martin ‘nee, dankjewel, ik wil een echt cadeautje’ hebben gezegd. De volgende dag zou Sahin met een pot met gel zijn komen aanzetten. “Ik gebruik nauwelijks gel en ik heb heel veel staan”, zou Martin hebben gezegd. “Zullen we dan samen een burger kopen?”, had Sahin geopperd. En daarna ging het min of meer zoals in versie 1.
Versie 1 is romantischer: Sahin is er een echte slechterik en Martin een lelieblank slachtoffer. De klas kiest dan ook in meerderheid voor dit verhaal. Martin plukt daar de vruchten van. Ze zijn aardiger voor hem.
In versie 2 is Sahin lui, vergeetachtig, onhandig en lomp, maar op zich niet te beroerd om iets weg te geven. Dat uit-bedelen-sturen blijft natuurlijk ernstig, maar staat eigenlijk los van het cadeautje. Martin had de pot gel misschien beter kunnen accepteren, als een gegeven paard. Aan de andere kant is het mooie van versie 2 weer dat Martin het er in aandurft om eerst vijf euro en vervolgens een pot gel te weigeren. Maar waarom laat hij zich dan wel gebruiken om een hamburger bij elkaar te bedelen? Daar komen we niet achter.
Een week lang – Sahin had griep en kon niet worden gehoord – heb ik geloofd en gevreesd dat versie 1 klopte. En ik tuurde geschokt in een zwart gat: waar heeft Sahin zijn geweten verstopt? Maar noest recherchewerk leverde uiteindelijk op dat versie 2 dichter bij de waarheid ligt. Gelukkig, Sahin is niet slecht. En toen ik hem – uitgegriept – in de ogen kon kijken, zag ik zijn geweten duidelijk zitten. Het zag er wel rommelig uit.