• blad nr 20
  • 15-12-2012
  • auteur . Overige 
  • Juridische rubriek

 

Schorsing

Wie wil dat niet? Buiten de schoolvakantie om een aantal weken vrij met behoud van salaris. Even een paar weken bijkomen en dan er weer tegenaan. Toch meldt zich wekelijks onderwijspersoneel dat wordt ‘vrijgesteld van werkzaamheden met behoud van salaris’, en het daar volstrekt niet mee eens is. Want het is een milde benaming voor ‘schorsing’. En dan klinkt die vrije tijd niet meer zo aanlokkelijk.
Nu zijn er twee soorten schorsing. De schorsing als straf komt niet zo vaak voor. Veel vaker is sprake van schorsing als ordemaatregel. Die vindt altijd plaats met behoud van salaris, en zegt niets over het handelen van de leraar. Het is een maatregel die de werkgever oplegt om rust in de school te creëren. Bijvoorbeeld om onderzoek te doen naar een ernstige klacht van een ouder, of om een ruziënde sectie tijdelijk even uit elkaar te halen.
Deze ordemaatregel wordt maar beperkt getoetst door de rechter. Juist omdat de maatregel niets zegt over het handelen van de werknemer en omdat de werknemer gewoon zijn salaris ontvangt. Toch is een beroep tegen zo’n schorsing niet helemaal kansloos. De schorsing moet een ‘redelijk belang’ dienen en mag niet langer duren dan noodzakelijk. Opheffing van de schorsing mag ook niet tot een onwerkbare situatie leiden. Want volgens de jurisprudentie heeft de werknemer een ‘gerechtvaardigd belang de bedongen arbeid te kunnen verrichten’.
Twee voorbeelden van gevallen waarin een schorsing als ordemaatregel niet kon. Juf Bianca was meer dan dertig jaar in dienst als vakleerkracht in het basisonderwijs. Het bestuur kreeg met bezuinigingen van doen en het vak van Bianca werd geschrapt. Gevolg: zij zou in het komende schooljaar onbevoegd voor de klas staan. Juf Bianca mocht van haar werkgever de pabo gaan volgen. Op 64-jarige leeftijd zou Bianca dan bevoegd les kunnen geven. Deze juf zat er niet op te wachten om op rijpe leeftijd en in de nadagen van haar carrière een pittige studie te moeten gaan volgen. Niet geheel onbegrijpelijk. Toen de directeur vond dat juf Bianca niet snel genoeg akkoord ging met de studie, werd zij geschorst. Na een sommatie van de AOb trok de werkgever het schorsingsbesluit weer in.
Een tweede geval deed zich aan het begin van dit schooljaar voor. Peter is werkzaam aan een montessori-basisschool. Hij geeft bevoegd les op basis van zijn pabo-diploma, maar zijn werkgever wil dat hij de montessori-opleiding gaat volgen. Geen probleem, Peter wil die opleiding best volgen maar wil ook, zoals dat in de cao primair onderwijs staat, de opleiding in tijd en geld vergoed hebben. Zijn werkgever voelt daar niets voor en forceert de discussie door Peter te schorsen.
De AOb sommeert de schorsing in te trekken, maar het bestuur van Peter is halsstarrig. De bond spant een kort geding aan. De president van de rechtbank is van mening dat Peter ten onrechte is geschorst; op straffe van een dwangsom moet Peter weer toegelaten worden tot zijn werkzaamheden.
Beide zaken zijn voorbeelden van een werkgever die met de schorsing geen ‘redelijk doel’ beoogt, maar de schorsing slechts gebruikt om de discussie onder druk te zetten. Jammer dat het bestuur van Peter voor de kortgedingrechter gedaagd moest worden. Geen enkele arbeidsverhouding wordt immers beter van procedures. Soms zijn die procedures echter onvermijdelijk. En dan is het toch maar weer goed om lid van een vakbond te zijn.

Frans Lathouwers, juridische dienst AOb

Dit bericht delen:

© 2020 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.