blad nr 17
3-11-2012
auteur W. de Lange, de
Column

Wild dier

- Hoe wordt een kind zoals Milano? - Pardon? - Hoe wordt een kind zo verwilderd, agressief. Ik weet nog wel twee, drie jongens bij ons op school die in gedrag erg op hem lijken. Ze kijken je nooit uit zichzelf aan. Als je ze dwingt, staan ze strak van de spanning. Ze willen alleen maar weg. Milano verwacht niets goeds van een praatje. Nooit. – Als we dan toch voorbarig aan het interpreteren zijn: Misschien houdt hij gewoon niet van prekende oudere mevrouwen? - Vast. Maar andere kinderen pijnigen, dingetjes achteroverdrukken en niet-werken, doet Milano niet alleen bij oudere juffen. Hij staat ook behoorlijk alleen in de klas. De andere kinderen vinden hem een beetje eng en niet aardig. - Ben je nu weer aan het interpreteren? - Nee, dat zeggen ze zelf. Milano loopt bij handenarbeid naar de scharenbak, pakt een schaar en begint anderen te prikken. Zomaar. Hij draait met gym bijna Wimpie’s arm uit de kom. Gewoon, omdat het kan. Milano blowt trouwens ook, tegenwoordig. – Wiet maakt zijn gedrag lastiger te snappen, natuurlijk. - Hij komt de klas in. Ik schud hem bij de deur de hand. Ik dwing hem me aan te kijken. Ik zeg ‘Ga nou gewoon rustig zitten, pak niet iemands tas, jas, of etui en ga niet door het lokaal zwerven. Afgesproken?’ Hij knikt, mompelt ‘ja’ en een seconde later danst hij door het lokaal met de tas van Kaylee. Meteen! - Maar op kamp heeft hij zich goed gehouden? - Ja, dat was wel interessant. Op kamp stond hij ook een beetje aan de zijlijn, maar minder. Tijdens de langere fietstochten lieten we hem, als het verkeer het toestond, achterin de colonne doen wat hij niet kon laten: achterblijven en dan met allerlei acrobatische capriolen weer aansluiten. Sportief, maar eenzaam. En met zwemmen! Wat een kind nog! Hij is zo lang en zo straatwijs, maar hij moet wel een paar honderd keer die glijbaan af. - Wat weet je over zijn ouderlijk huis? - Ouders gescheiden. Moeder heel jong. Zegt zelf geen overwicht te hebben. Komt trouw naar oudergesprekken. - Heb je daarmee het antwoord op de vraag waarom die jongen zo is, eigenlijk gegeven? - Nee. Ik verbeeld me dat we leerlingen met slordiger ouders hebben, die veel makkelijker te benaderen zijn. Ik snap het niet. Bij Milano ruikt het naar angst, naar geweld, naar wild dier. – Grote woorden, juf. - Ik ben geen psych. Ik moet ze voor ridders, wereldoorlogen, topografie en vulkanen zien te interesseren. Maar dat gaat bij zo’n jongen nou juist niet. Het is alsof hij zich al zijn hele leven in de steek gelaten voelt, alsof hij naar heel veel aandacht snakt, maar absoluut niet heeft geleerd hoe hij met aardige middelen aan aandacht kan komen. – Je kletst maar wat. Wat weet je nou helemaal van ‘m af? Maar probeer je theorietje maar uit. Wees eindeloos geduldig. Behandel hem nooit meer alsof hij alleen maar een stoorzender is.