- blad nr 17
- 3-11-2012
- auteur R. Sikkes
- Commentaar
Daden en duiten
Een Amarantis-docent haalt op twitter opgelucht adem. Zijn school lijkt gered. Zadkine moet het zelf maar oplossen. Opmerkelijk hoe minister Marja van Bijsterveldt met daden en duiten klaar stond om Amarantis overeind te houden. Bestuur onder haar druk opgestapt, 10 miljoen in de overlevingskas gestort. Zadkine heeft niet gevraagd om steun, aldus de demissionair bewindsvrouw.
Toch blijft er iets in de lucht hangen dat mij stoort, namelijk het blinde geloof dat onderwijsbestuurders sinds deregulering en lumpsum de publieke zaak zonder meer dienen.
Ach, het hapert misschien zo af en toe, maar dat is volgens Van Bijsterveldt tijdelijk, zei zij in de Tweede Kamer. “In de afgelopen jaren hebben wij in de Kamer het stelsel versterkt om ervoor te zorgen dat wij op termijn een situatie hebben waarin de instellingen binnen dat stelsel goed functioneren.” Veel wollige tekst om te zeggen we toch op de goede koers zitten met de vrijheid die besturen hebben. Maar als we terugkijken op pakweg twintig jaar deregulering dan zien we veel problemen. Topsalarissen, megafusies, gerommel met gebouwen, overvolle spaarrekeningen, maar ook verkwisting, een groeiende kloof tussen onderwijsmensen en management, hopeloze onderwijskundige blauwdrukken die ver van de realiteit staan. Stoere tweets zoals die van VVD-Kamerlid Ton Elias slaan dan ook de plank volledig mis:
De overheid is verantwoordelijk voor goed onderwijs en niet voor falende bestuurders. Dus geen extra geld naar #Zadkine
Zulke politici hebben blijkbaar niet door dat zij én verantwoordelijk zijn voor een goede onderwijskwaliteit én voor een goed bestuurlijk stelsel van dat onderwijs. Daar ontbreekt het nu aan. Het zijn de belastingcenten van Elias, u en mij, waar sommige bestuurders mee rommelen. Niet alleen het toezicht faalt, de deregulering is ook doorgeslagen.