• blad nr 10
  • 26-5-2012
  • auteur S. Ridder 
  • Mijn leerling & ik

 

Hinne en Anita

“De eerste keer dat ik de mytylschool de Brug in Rotterdam binnenkwam voor mijn sollicitatiegesprek, schrok ik me dood. Al die kinderen in rolstoelen, zoveel beperkingen. Ik zag alleen maar ellende en ik dacht dat ik het nog geen dag zou volhouden.” Hoe anders kan het lopen? Ruim 25 jaar later is Anita Limpens onderwijsspecialist cluster 3 en heeft ze haar hart verpand aan het werken met jongeren met een fysieke beperking.

Een van haar eerste leerlingen was Hinne Klein, nu 42 jaar jong, maar toen een dwarse en vooral onzekere puber. “Ik vond er niets aan op de mytylschool. Al die bemoeizucht, al dat gedoe met mijn lijf, de operaties, iedereen die je in de gaten houdt. Ik voelde totaal geen privacy.” Hinne is veel te vroeg geboren en zit als gevolg daarvan in een rolstoel. Niemand dacht destijds dat ze het zou redden. Maar iedereen die haar nu kent, snapt dat ze het als klein kansloos baby’tje niet heeft opgegeven. Hinne is namelijk een vechter, iemand met dromen, iemand die verder wil, kansen ziet en mogelijkheden creëert. Kansloos? Dat woord staat niet in haar woordenboek.

Als een trein
Dat vechten gaat de eerste twintig jaar vooral in het fysieke zitten. Anita: “Omdat er zo veel aandacht gaat naar hun lichamelijke beperking, zie je vaak dat deze jongeren zich pas later op andere manieren gaan ontwikkelen.” Hinne bevestigt dat dat ook voor haar gold. “Pas na mijn puberteit begon ik te voelen dat ik iets moest met mijn leven, dat ik een gewoon beroep wilde, dat ik wilde leren. Natuurlijk zit ik in een rolstoel en heb ik mijn beperkingen, maar tussen mijn oren zit het best goed en ik merkte dat ik het fijn vond om te leren.” Toen die knop eenmaal om was, ging Hinne als een trein. Na de leao-mytylschool volgde het mbo, het hbo en daarna nog een post-hbo arbeidsmarkt en participatie.
En wat voor rol heeft Anita, haar voormalige docent wiskunde en economie, daarin gespeeld? Hinne: “Anita nam geen genoegen met een zesje. Ik weet nog dat ze zelfs een weddenschap met de klas sloot, dat we een acht zouden halen. Toen vond ik het irritant, maar achteraf kan ik wel zeggen dat ze wel iets heeft getriggerd bij me. Zij zorgde voor een sfeer waarin ik op zoek ging naar mogelijkheden, terwijl ik mijn leven lang vooral geconfronteerd werd met mijn beperkingen. Het vechten tegen de beperkingen werd een vechten voor de mogelijkheden.” Anita zegt hierover dat ze altijd het uiterste uit haar leerlingen probeerde te halen, cognitief gezien. “Dat was kennelijk toch wel de juf in me. Anderzijds was er in die tijd helemaal geen visie om gehandicapte jongeren op te leiden voor een plek op de arbeidsmarkt. Ook bij mij niet, ongelooflijk vind ik dat nu. Na school gingen ze bijna standaard naar een activiteitencentrum.”
Zo niet Hinne. En op dit moment heeft Hinne niet alleen zelf een volwaardige plek op de arbeidsmarkt met haar eigen re-integratiebureau Maatpak, zij zorgt er ook voor dat jongeren met een fysieke beperking die ook krijgen.

Bondgenoten
En dit is hoe zij na ruim twintig jaar weer met elkaar in contact komen. Anita: “Een paar jaar terug maakten twee studenten van mij de film ‘(School)leven op rolletjes’, over hoe een leven er uitziet als je in een rolstoel zit. Ik adviseerde hun toen om Hinne op te zoeken, want ik wist natuurlijk dat Hinne verder was gaan studeren.”
Hinne: “Bijna tegelijkertijd heb ik via mijn positie bij de CG-raad (Chronisch Zieken en Gehandicaptenraad) een voorstel ingediend om gehandicapte mbo’ers beter te gaan begeleiden bij het vinden van een passende stage. Tenenkrommend en doodzonde vond ik het als weer iemand een stage onder zijn niveau kreeg of zelfs helemaal geen stage liep, terwijl een zinvolle en passende stage op maat zo belangrijk is om kennis te maken met de arbeidsmarkt.” Anita onderkende dit probleem ook al. “Als ambulant begeleider nam ik dan zo’n jongere op sleeptouw bij het vinden van een stage, terwijl het eigenlijk de taak was van de mbo-instelling.”
Veel meer dan juf en leerling zijn ze nu dan ook bondgenoten in hun strijd om leerlingen met een fysieke beperking een volwaardige stage en later ook mooie plek op de arbeidsmarkt te bieden. SCOOR, de werkgever van Anita, huurt Hinne regelmatig in voor begeleiding van mbo-leerlingen met hulpvragen op gebied van stage en werk. Anita is daar heel content mee. “Hinne is inspirerend en ik kan goed met haar sparren. Ze helpt de jongeren die ze begeleidt echt een stap verder. Ze kan hen in hun kracht zetten, hen verantwoordelijkheid laten nemen. Daarnaast heeft ze een groot netwerk en is ze ongekend creatief in het vinden van werk. Hinne illustreert: “En als ik geen werkgever kan vinden, neem ik jongeren zelf in dienst via mijn detacheringsbureau.” Anita lacht: “Dat bedoel ik: altijd zoeken naar mogelijkheden, goodwill kweken. En intussen lekker eigenwijs zijn. Dat is Hinne.”

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.