• blad nr 10
  • 26-5-2012
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Verantwoordelijkheid nemen

In 1980 liep een kwart van de huwelijken in Nederland op een scheiding uit. Dat vond men toen heel veel. In 2010 eindigden 36 op de 100 huwelijken met een scheiding, meer dan een derde. Die groei is als onweer, niet tegen te houden. Het heeft geen zin om te zeggen dat onweer slecht is en dat er wat tegen gedaan moet worden.
Wat scheidingen met kinderen doen, daar wordt veel onderzoek naar gedaan en daar komt weinig vrolijks uit. De grote, boze buitenwereld wordt steeds onoverzichtelijker. Dus beginnen kinderen hun leven liever in een warm en veilig nest met ouders die for ever and ever bij elkaar blijven. Gelijk hebben ze, die kinderen, maar het ziet er voorlopig naar uit dat ze steeds minder hun zin zullen krijgen. Ook de groei van het aantal gekwetste kinderen is dus als onweer.
De ouders van Gideon doen het zo goed mogelijk. Ze hebben nog steeds samen een bedrijf. Ze komen samen naar oudergesprekken en bespreken de zaken daar zonder venijn. Het zijn prettige gesprekken met redelijke mensen die in Haagse termen ‘hun verantwoordelijkheid nemen’. Maar redelijkheid van twee kanten bij een scheiding is bijzonder, begin ik te leren. Joeri’s ouders liggen in een vechtscheiding. Ook de ouders van Kevin zijn onprettig uit elkaar. Het uit elkaar gaan, weer samen komen, weer uit elkaar gaan van Jimmy’s ouders zorgt voor heftig drama. Jimmy heeft daar zeer zichtbaar diep onder te lijden.
De moeder van Johan wordt omringd door jongens met heftige concentratiestoornissen. Het werd haar te gortig. In haar eentje kan ze de chaos beter beteugelen. Maar Johans adhd is van de scheidingsplannen niet beter van geworden. Van Lesley zie ik alleen maar de moeder. Lesley’s bezoeken aan haar vader zijn incidenteel en met de school van zijn dochter bemoeit die zich niet. Maar de moeder lijkt me een stevige, verre van kinderachtige vrouw.
Ook Mani’s ouders zijn uit elkaar en die ouders verschillen diepgaand van mening hoe je van Mani een man maakt. Simeon is zijn (gescheiden) moeder volledig de baas, vader is ver weg. Simeon heeft dus vrij spel en dat is niet goed voor een twaalfjarige. En dan is er nog Jeremy, kind van twee alcoholici. Daar is de scheiding niet meer dan één gebroken steunbalk in de totale ruïne van zijn nog maar net begonnen leven.
Negen kinderen in deze klas van zestien hebben met een scheiding te maken gehad. De meesten van deze negen twaalfjarigen hebben hun ouders heftig zien ruziën. Ze zien ze nu tobben met de financiële ravage na de breuk, ze zien ze gek worden van de bezoekafspraken, die nooit passen bij wat ze willen en nooit passen bij wat het beste is voor de kinderen. Er zit meer dan één kind in de klas dat een van de twee ouders nooit meer wil zien. Er zit een kind in de klas dat van een ouder om de zoveel tijd te horen krijgt dat deze hem ‘nooit meer’ wil zien. Eigenlijk is het een wonder dat er nog iets geleerd wordt in deze klas.

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.