blad nr 7
7-4-2012
auteur . Lachesis
Column

Woede

Ik loop mijn klas uit en leun over de reling. Beneden zit een aantal leerlingen uit mijn klas, ze voeren zelfstandig een rekenopdracht uit. Plotseling roept Sean iets. Het lijkt tegen niemand gericht. Alsof hij zich afvraagt hoe is het om zomaar ‘moederneuker’ door de ruimte te schallen. Hij giechelt om zichzelf. Daan giechelt ook. Zijn klasgenootjes kijken verstoord op van hun werk. Naar boven, gebied ik, je weet wat de afspraak is! Sean blikt geschokt omhoog. Jee zeg, ze heeft het gehoord, heeft hij weer hoor. Mompelend pakt hij zijn spullen bij elkaar en loopt stampend de trap op. Ja maar, juf, Daan zei… Het kan me niet schelen wat Daan zei, interrumpeer ik, ik heb jou gehoord en ik ben hier bezig met een rekeninstructie. Maak hier je werk maar af! Ik ga verder met de les. Sean gaat boos zitten. Er klinkt een onheilspellend gegrom uit zijn keel. Dan schudt hij zijn etui leeg en begint een voor een zijn pennen en potloden kapot te breken. Omdat ik niet reageer neemt het gegrom in kracht toe. Ik zie mij genoodzaakt de les opnieuw te onderbreken en wijs naar de computerruimte om de hoek. Ga daar maar zitten en houd onmiddellijk op met die herrie. Je bent geen kleuter! Maar ik kan er niks aan doen, roept hij, als ik boos ben kan ik daar niks-aan-doen! Dat heb je helemaal mis, antwoord ik verbeten, jij bent juist de enige die daar wat aan kan doen. Even later hoor ik het boze gegrom dwars door het raam heen. Ik smijt de deur open en verwijs hem naar een ruimte waar niemand hem kan horen. Snuivend en grommend loopt hij naar het kamertje. Het helpt. Zijn woede heeft kennelijk publiek nodig. Het is weer over, hoor, meldt hij vijf minuten later innemend lachend en poeslief, ik wilde u alleen maar zeggen dat Daan… Ik hoef het niet te weten, Sean, onderbreek ik nors, je hebt je nu voldoende misdragen. Er is geen excuus.
Ook Ian kan woedeaanvallen hebben. Ze komen niet vaak voor en duren verpletterend kort. Boem. Pats. O jee, wat vervelend dat mijn vuist dit aangericht heeft. Gaat het weer een beetje? Wacht maar, ik help je wel weer overeind. Het lijkt soms alsof hij met het hele akkefietje niets van doen heeft als ik het veld oversteek en om opheldering vraag. Waarom huilt Achmed zo? Hij lachte mij uit, juf, en zoals u weet heb ik adhd. Ik weet dat helemaal niet, Ian. Nou mijn moeder denkt van wel, juf, maar ik heb mijn excuus al aangeboden, hoor. Niks meer aan de hand. Het is al weer goed. Ian klopt nog net niet geruststellend op mijn arm. Hij is de zoon van een al even lichtgeraakte Ier en vertelde laatst grinnikend over het grote litteken dat de hand van zijn vader siert. Dwars door het zijraam van een auto gegaan, juf. Ha, ha, ha… Ja, als mijn vader kwaad is… maar het is allemaal goed gekomen, hoor juf! De woede van Achmed is weer van een heel andere orde, die bouwt zich langzaam op en uit zich in genadeloze broeierigheid. Met een verbeten trek om zijn mond achtervolgt hij vermeende daders het hele veld over. Tot ze doodsbenauwd bij mij aan de bel trekken. Vooral Daan kan hierdoor in de problemen komen. Ik heb hem eerlijk gezegd wel uitgedaagd, juf, piept hij op zulke momenten, maar het houdt gewoon niet meer op. Als ik Achmed vraag of hij wil stoppen met zijn intimiderende gedrag zie ik aan zijn ogen dat hij dat nog lang niet van plan is. Hij wil dit zeker nog dagen laten duren. Zijn eer is in het geding. Hij is het narrengedrag van Daan spuugzat. Daan gaat eraan en daarmee uit.
Het enige meisje in de klas dat ook wel raad weet met woedeaanvallen is Sasha. Met de handen in de zij en ogen die fonkelen van boosheid staat ze snuivend voor me om een misstand van formaat te melden. Haar gevoel voor redelijkheid heeft haar totaal in de steek gelaten. Dood moeten ze. Allemaal. Dood.
www.twitter.com/clotho53