blad nr 4
25-2-2012
auteur . Lachesis
Column

Mobieltjes

Het is doodstil in de klas. Elke keer als ik van mijn nakijkwerk opkijk, zie ik dat iedereen flink doorwerkt. Dan zoekt Sander nadrukkelijk mijn blik. Hij wijst zo onopvallend mogelijk in de richting van een aantal leerlingen in zijn buurt. Ik volg zijn vinger en zie dat de blik van twee leerlingen niet op hun werk maar op een punt onder hun tafel gericht is. Ze checken hun mobiele telefoon. Niet klikken, Sander, fluister ik. Klikken is echter een onaangenaam doch probaat hulpmiddel voor een juf. Dus… vijf minuten later loop ik naar ze toe. Lever maar in, gebied ik, kwart over drie kun je je mobieltje weer ophalen. Doortje en Wensley kijken me geschokt aan. O help, tot kwart over drie zonder mobieltje, redden ze dat? De ogen van Doortje volgen haar geliefde apparaat tot in de la van het bureau. Om kwart voor 12 komt ze bezorgd vragen of die telefoon daar echt wel veilig ligt.
Ik snap deze leerlingen wel. Ik kan eerlijk gezegd zelf ook niet goed zonder telefoon. Mailtjes, tweets, updates van Facebook, mijn vingers jeuken als ik een zachte bliep uit mijn telefoon hoor komen. Het is zo verleidelijk, o zo verleidelijk om even snel te kijken. Natuurlijk gaat dat met de leerlingen net zo. Maar ik kan niet al te veel begrip tonen, want voor je het weet wordt er geen rekenles meer afgemaakt. Ook zit ik er niet echt op te wachten om mijzelf schuimbekkend of diep wanhopig aan te treffen op YouTube. Op de een of andere manier verwacht ik niet dat mijn beste kant naar voren komt als mijn leerlingen mij stiekem filmen. Geen filmpjes in de trant van: kijk, hier vertelt onze geliefde leider spannend over de Vikingen, en hier ontrafelt zij op meesterlijke wijze de geheimen van de samengestelde breuk. Nee, ze filmen me ongetwijfeld alleen maar als Daan mijn geduld weer eens tot het uiterste tart, of wanneer ik Jochem tot de orde roep als hij om een kleinigheidje ontploft.
De komst van mobieltjes op de basisschool heeft tot veel opmerkelijke situaties geleid. Zo heb ik tijdens het beslechten van een akkefietje al twee keer een mobieltje in handen gedrukt gekregen van een leerling die kans had gezien even haar moeder te bellen over de onderhavige kwestie. Hier juf, mijn moeder wil ook even wat zeggen. Ook stond er al eens een vader op de stoep, terwijl de stofwolken van een vechtpartij waaraan zijn zoon deel had genomen, nog maar net waren opgetrokken. Waar komt u zo snel vandaan, mijnheer? Mijn zoon mag mij bellen als er iets is, antwoordde hij bars.
Ook in kleedkamers en op schoolpleinen is de opmars van de mobiele telefoon geen onverdeeld genoegen. Denk eraan dat je niemand fotografeert of filmt zonder toestemming, roep ik om de haverklap. Maar het lijkt tot veel kinderen maar matig door te dringen dat zoiets niet kan. En niet alleen tot kinderen. Vrijwel meteen nadat de telefoon van Nadja - leerling uit een andere groep - in beslag is genomen omdat ze haar vriendinnen in de kleedkamer heeft gefilmd, stormt haar vader de school binnen om op hoge toon de telefoon terug te eisen. Alle argumenten die aangevoerd worden om de rechtmatigheid van deze daad te verdedigen, worden snuivend weggewimpeld. Hier met die telefoon, en snel!
Het kan niet anders of er komen binnenkort kluisjes in ieder klaslokaal waarin de mobieltjes worden opgeborgen. Het is jammer maar er zit waarschijnlijk niets anders op. Ik vraag me wel af hoe het dan met mij moet. Hoe ver mag je als leerkracht boven de wet staan? Toch wel een beetje, hoop ik. Alleen maar om mijn privémail te checken bijvoorbeeld. Per slot kan er een belangrijke mededeling binnenkomen.