- blad nr 4
- 25-2-2012
- auteur S. Ridder
- Mijn leerling & ik
Linda & Boris
In Linda’s examenjaar op het Ashram College in Alphen aan den Rijn organiseert Boris een competitie waarbij leerlingen hun antwoorden moeten geven via Twitter. De aardrijkskundeleraar schrijft in een tweet de vraag of opdracht uit en leerlingen moeten voor het antwoord op zoek in hun geheugen, aantekeningen, lesboek en op internet. Boris: “Natuurlijk probeerde ik mijn vragen zo te stellen dat ze echt even op jacht moesten en verschillende soorten informatie met elkaar moesten combineren. Het mocht geen kwestie van even googelen zijn.” De eerste goede inzender krijgt een punt, meetellend voor de toets, en het antwoord moet geformuleerd worden in niet meer dan 140 tekens. Meer ruimte biedt een tweet immers niet. Een kunst op zich volgens Boris: “Je moet hoofd- en bijzaken goed van elkaar scheiden. Een heel belangrijke vaardigheid die je op deze manier goed kunt trainen.”
In eerste instantie is Linda niet te paaien voor deze nieuwe vorm van toetsing. Linda: “Ik had niet zo veel met Twitter en ik vond het maar gedoe. Maar ik werd toch wel aangestoken door het enthousiasme van andere leerlingen en natuurlijk door dat van meneer Berlijn.” Boris lacht: “Uiteindelijk was ze de meest fanatieke van allemaal en bleek ze aan het eind van het jaar het meisje met de meeste punten. Vandaar de titel ‘twitterkoningin’, die ook bij haar diploma-uitreiking nog speciaal werd vermeld. Het is ook iets waar je trots op mag zijn.”
Technologie
Linda heeft het Twittervirus nog steeds onder de leden. Tijdens het interview checkt Boris even haar timeline. En ja hoor, de laatste tweet is van een kwartier geleden: ‘Op weg naar Leiden voor een interview’. De Twitterwedstrijd van vorig jaar was een geslaagd experiment en Boris gebruikt de competitie nu ook in een paar andere klassen. “Als docent zoek je altijd naar manieren om leerlingen te bereiken. Nieuwe media kunnen daar heel goed een rol in spelen. Een meisje als Linda is ook zonder Twittercompetitie gemotiveerd genoeg, maar er waren leerlingen in haar klas die ik op deze manier echt extra heb kunnen prikkelen om in de informatie te duiken. Bovendien leren ze ook veel van elkaar, want de antwoorden van je medeleerlingen zijn onder de afgesproken hashtag terug te vinden. Waarom klopt het ene antwoord wel en het andere niet? Daar kun je mooie gesprekken over voeren. Opgedane kennis beklijft zo beter.”
Linda bevestigt dit. “Door die Twitterwedstrijd bleef je beter bij met de stof en het maakte het leren voor de toets ook makkelijker. En met een beetje geluk had je met die wedstrijd de eerste puntjes al bij elkaar gesprokkeld.”
De twee hebben elkaar een tijdje niet ontmoet, maar Boris ziet Linda nog zo voor zich in zijn klas. “Een sociaal dier, altijd vriendinnen om zich heen. En kletsen natuurlijk, altijd maar kletsen. Maar nooit vervelend, hoor”, haast hij zich te zeggen. “Wat ik erg leuk vind aan Linda is dat ze geen puberale attitude heeft, ze is geen dwarsligger maar ook geen meeloper of trendvolger, ze doet lekker haar eigen ding. Dat waardeer ik heel erg in haar. Ze is gewoon heel echt en helemaal Linda, authentic noemen ze dat in Amerika.”
Boris strooit in het hele gesprek met Engelse begrippen. Hij heeft regelmatig contact met mensen uit Noord-Amerika op het gebied van onderwijstechnologie en moet steeds de Nederlandse vertaling zoeken voor begrippen die in het Engels moeiteloos uit zijn mond rollen. Ook nu is hij bezig met de voorbereiding van een groot evenement in Hamburg begin juli. “Vier dagen lang praten over onderwijstechnologie van SMART. Ik ben dan mentor van een groep docenten uit Europa en samen werken we aan een betere integratie van technologie in het onderwijs.” Het is iets waar zijn ogen van gaan glinsteren.
Moreel dilemma
En nu Linda niet meer op het Ashram College zit, volgen ze elkaar via de sociale media? Linda: “We volgen elkaar dus wel op Twitter, maar hij heeft mijn uitnodiging op Facebook nog niet geaccepteerd.” Hier zit Boris even in een moreel dilemma. “Je moet je grenzen trekken. Ik ben de docent, zij is de leerling. Ik bedoel, zij was de leerling. Maar ze is nog steeds maar zeventien. Je moet jongeren niet alles willen laten zien van je eigen volwassen leven. Ik verwijder verzoeken van leerlingen dus eigenlijk altijd, maar haar verzoek is al maanden pending: niet verwijderd, maar ook nog niet geaccepteerd. Het zegt wel iets over het contact tussen Linda en mij. Ik moet er dus nog wat mee. Misschien na dit gesprek?”