• blad nr 16
  • 15-10-2011
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Serieus


Het groepje beweegt zich langzaam en aarzelend in mijn richting. Juhuf? Ik kijk de leerlingen die voor mij staan zo uitnodigend mogelijk aan. Ik weet dat deze meisjes zich snel laten afschrikken, vooral door een wat bruuske houding van mij dus ik buig mij vriendelijk naar voren. Zeg het eens! Eh.., Maaike aarzelt, die Geobas-repetitie juf.. hoe moet dat eigenlijk? Haar stem klinkt paniekerig. Ik schat dat het de derde keer is dat Maaike mij deze vraag komt stellen. Ik heb gezegd dat ik jullie bij de eerste repetitie uitgebreid zal helpen en dat je het boek erbij mag houden, weet je nog? Ze knikken. Maar ook deze woorden stellen hen niet gerust. Ze zullen het morgen ongetwijfeld voor de vierde keer komen vragen. Die vermaledijde repetitie vergalt al een tijdje hun leven. Ook bij de rekenles vertrekt dit groepje regelmatig in optocht naar mijn bureau. Zeven fout juf. Zes fout juf. Een droevige stilte vult de ruimte tussen hen en mij. Zeker vijf meisjes uit deze groep 7 nemen het leven heel ernstig. Mijn luchtige antwoorden helpen niet. Ze zijn ervan overtuigd dat ze tekortschieten, ernstig tekort. Op de dag van de repetitie help ik ze zo uitgebreid met de vragen dat Davey verbaasd een uitroep slaakt: of ik de antwoorden er beter niet meteen bij had kunnen leveren? Ook bij de rekeninstructie neem ik ze uitvoerig bij de hand. Ondanks deze inspanningen verandert hun serieuze houding geen moment in een wat meer ontspannen houding. Rekenen is moeilijk, repetities zijn ondoorgrondelijk, het leven is kortom zwaar. Tijdens de verwerking van de opdrachten heeft Doortje altijd veel last van omgevingsgeluiden. Het geval wil dat er tijdens de les amper omgevingsgeluiden zijn. Ik ben een drilsergeant als het om stilte tijdens de les gaat. Toch zit Doortje steevast met een hoofdtelefoon op die het – niet aanwezige - lawaai reduceert. Haar concentratie is groot. Als er iemand naast haar opstaat kijkt ze getergd op. Er is nog steeds herrie juf, foetert ze. Ach kind, dat valt reuze mee, antwoord ik achteloos, er moet toch wel eens iemand op kunnen staan?  Doortje drukt haar hoofdtelefoon nog maar eens extra aan en buigt zich met een rood hoofd over haar sommen. Een ander lid van het groepje, Anna, heeft een grote angst: ze zou wel eens per ongeluk iets niet helemaal volgens de regels kunnen doen. Om die reden komt ze vragen stellen over de kleinste dingen. Soms reageer ik wat afwerend op haar vragen. Vooral al ze al voor de zoveelste keer op weg is naar mijn bureau. Dan draait ze zich vliegensvlug om en snelt naar haar plaats terug. O pardon. Schuldbewust loop ik haar op zo’n moment achterna. Je doet het echt goed meisje, echt waar! Vertrouw er nou maar op. Maar Anna vertrouwt nergens op. Het kan per slot zo maar fout gaan. Alexandra kan maar niet beslissen waar ze haar spreekbeurt over wil houden. Ze tobt en tobt. Er zijn zoveel onderwerpen, zeg ik verbaasd, waarom neem je geen beslissing? Alexandra kijkt mij ernstig aan. Het onderwerp mocht niet te makkelijk zijn heeft u gezegd, antwoordt ze. Nee, inderdaad, antwoord ik, maar dan blijven er toch nog genoeg onderwerpen over. Je kunt een land nemen, of een exotisch dier, of iets uit de geschiedenis. Zo makkelijk, vraagt Alexandra verwonderd. Nou dan weet ik het wel juf. Dan houd ik het over de koloniale geschiedenis van Indonesië. Nu is het mijn beurt om haar verwonderd aan te kijken. Ze leggen de lat hoog, die dametjes van mij. Nu nog een grotere dosis levenslust.  


Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.