• blad nr 16
  • 15-10-2011
  • auteur S. Ridder 
  • Mijn leerling & ik

 

Arnoud & Peter


De exacte vakken waren nou niet bepaald zijn favoriet op het Rotterdamse Marnix Gymnasium, want hij hield meer van klassieke talen en geschiedenis. Toch studeert Arnoud Onnink nu scheikunde in Utrecht en is hij al sinds zijn twintigste leraar natuurkunde op het Pallas Athene College in Ede. Peter van Dijk, zijn scheikundeleraar in Rotterdam, speelde hier een belangrijke rol in.



Peter vond het eigenlijk doodeng als zijn leerlingen trots vertelden dat ze scheikunde gingen studeren. “Natuurlijk ben je blij als ze voor jouw vak kiezen, maar ik vroeg me wel eens af op basis waarvan ze de keuze maakten. Kozen ze echt voor het vak of was hun keuze gebaseerd op de leuke lessen? Het is tenslotte hun leven, niet het mijne!”

Toen Arnoud zijn keuze voor een studie scheikunde bekendmaakte, twijfelde Peter niet. “Hij had in de lessen en met zijn profielwerkstuk laten zien dat hij echt voor het vak ging. Hij werkte een lastige opdracht heel professioneel uit, zelfs met een dubbelblind onderzoek waarvoor hij zo’n beetje de hele klas als proefpersoon had ingezet. Terecht dat hij er ook nog een prijs mee won.” Arnoud weet het ook nog. “Het was een lekker vies proefje. Ik moest bij al mijn klasgenoten de pH-waarde in hun urine meten. Het was een echt onderzoek in samenwerking met een podotherapeut en ik hou ervan om dingen tot op de bodem uit te zoeken.” Dat gedrevene is precies het effect dat Peter bij zijn leerlingen probeert te bereiken. Peter: “Ik wil prikkelen en uitdagen zodat leerlingen het beste in zichzelf bovenhalen, dat ze hun talent aanboren op welk gebied dat dan ook ligt.” Arnoud herinnert zich ook nog wel lessen. “Peter werkte vaak niet uit het leerboek, liever gaf hij een bijzondere draai aan de les. Dan gaf hij raadsels of regelde een competitie wie het beste verslag kon maken van een proef.” Peter legt uit waarom hij dat deed: “Het is belangrijk dat kinderen met elkaar in gesprek komen en zich aan elkaar meten, omdat ze lang niet altijd intrinsiek gemotiveerd zijn om te leren. Met zo’n prikkel boor je soms heel mooie dingen aan.”



Minivacature

Inmiddels is Peter conrector op het Pallas Athene in Ede. “Toen ik hier net werkte hadden we iemand nodig bij natuurkunde om opdrachten te ontwerpen. Ik dacht meteen aan Arnoud. Hij heeft de stof in de vingers, kent de doelgroep en is creatief. Ik zag hem die opdrachten wel maken. Ook wist ik dat hij goed was met andere jongeren. Hij heeft namelijk een keer geholpen bij een open dag in Rotterdam. Hij wist de bezoekers te prikkelen om allerlei onderzoekjes te doen en belangrijker nog: hij genoot er zelf ook van.” Arnoud: “Toen ik bij het Pallas op gesprek kwam voor die klus, bleek er ook nog een minivacature van twee uur te zijn voor natuurkunde. Natuurlijk vond ik het eng om als broekie van twintig voor de klas te gaan staan, maar ik kreeg een goede coach en je bereidt zo’n les dan supergoed voor. En het feit dat Peter vertrouwen in me had, gaf me het duwtje in de rug om het toch te doen.” Achteraf gezien is Arnoud dolblij dat hij die kans gegrepen heeft. “Het is echt heel leuk om met jongeren van twaalf tot achttien te werken. Het onderwijs zit ook wel in mijn bloed, ik kom namelijk uit een onderwijsfamilie. En ik vind het echt een uitdaging om zelf de lessen te ontwerpen en toetsen te maken.”



Verstrooide professor

Peter vindt Arnoud een aanwinst voor zijn school. “Ik vind het belangrijk om als school een link te hebben naar het universitaire leven; voor leerlingen komt de universiteit dichterbij en als docentenkorps is het goed om zo’n wetenschappelijk ingestelde jonge hond in het team te hebben. Hij houdt ons scherp en bovendien is hij ons met zijn kennis ver vooruit. Ik vind het ook wel mooi dat hij vanaf de eerste dag zijn verantwoordelijkheid in het team heeft genomen. Het is Arnoud ten voeten uit. Als hij ergens voor gaat, doet hij dat ook voor de volle 100 procent. Hij wordt ook op handen gedragen door de leerlingen. Ze vinden hem grappig, een beetje een verstrooide professor, denk ik. En ze genieten van zijn verhalen, bijvoorbeeld over het studentenleven. Met zijn charisma weet hij zelfs de meest lastige klas te boeien. Het is dus doodzonde dat we hem niet kunnen behouden.” Arnoud legt uit: “Hoewel ik me inmiddels behoorlijk bekwaam voel voor de klas, ben ik natuurlijk niet bevoegd. Bovendien wil ik straks promoveren en dat is niet te combineren met het docentschap.” Peter steunt hem in die keuze. “Arnoud is goud waard voor het onderwijs, maar zijn passie en zijn talent liggen in de fundamentele wetenschap. En als je daarin iets wil bereiken, moet je promoveren. Maar tot die tijd hou ik hem graag hier.”


Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.