Luna Park

We kregen de afgelopen weken nogal wat reacties op het bericht ‘Medicijnen geven is geen taak voor de docent’ in het Onderwijsblad 13. Overwegend positieve, maar af en toe ook negatieve. Zo werd ik aangesproken door iemand die vond dat we ons druk maakten om een futiliteit. Zij vond het toedienen van een pil een betrekkelijke kleinigheid. Met een brief van de ouders en een aansprakelijkheidsverzekering voor ongelukken zou de leerkracht zich nergens druk om hoeven maken.
Los van het feit dat we niet op zo’n cultuur zitten te wachten, gaat deze reactie voorbij aan het voornaamste punt dat de AOb deze zomer maakte in dit dossier: de leerkracht is er niet om pillen te geven. Zoals de leerkracht er ook niet is om boterhammen te smeren, luiers te verschonen of de kozijnen van het klaslokaal te schilderen. Een leerkracht moet doen waarvoor hij wordt ingehuurd: lesgeven. Daarom hoort het toedienen van medicijnen de taak van een ander te zijn. Hoe klein de handeling in de meeste gevallen ook is, het is voor de kinderen te belangrijk om er zo even bij te doen. Een leerkracht die belangrijke medicatie vergeet, gaat niet fluitend naar huis omdat zijn school er toch tegen is verzekerd. Het wordt dus een tweede kerntaak, dat moet je niet willen.
Tegelijkertijd is het gewoon raar dat minister Marja van Bijsterveldt dit soort handelingen kennelijk van een leerkracht verwacht. De minister die met enige regelmaat doorgeslagen plannen de media in slingert over focus op taal en rekenen. Die vindt dat leerkrachten wel tijd moeten maken voor randzaken waarvoor ze niet verantwoordelijk zijn? Ik blijf me verbazen.
Zorg in de reguliere klas is een gevolg van het passend onderwijs. De AOb is daar voor, mits het goed wordt ingevoerd. Deze minister bezuinigt nog steeds keihard 300 miljoen euro, waardoor inpassing van zorgleerlingen in de gewone klas een bijzonder lastig verhaal blijft. Iedereen in het onderwijs wil deze kinderen helpen, maar we komen tijd en handen tekort. Daarom handhaaft de AOb het vorig jaar ingenomen standpunt: de bezuinigingen op het passend onderwijs moeten van tafel. Het jaar uitstel moet worden omgezet in afstel.
We zijn het op één punt roerend met dit kabinet eens, het Nederlandse onderwijs moet naar de mondiale top. Alleen denkt Van Bijsterveldt dat we die top het beste bereiken via een tocht door het Luna Park. Een Luna Park hoort niet in het onderwijs, maar op de kermis. De AOb wil een snelweg naar de top, geen hindernisbaan.