blad nr 12
25-6-2011
auteur . Lachesis
Column

Knabbelen

Er zijn leerlingen die met zachte vasthoudendheid aan mijn gezag knabbelen: Sasha die zo gauw ik opsta snel op mijn bureaustoel gaat zitten en mij olijk aankijkt, Dunya die door mijn instructies heen grapt, Dragan die tijdens de les soldaatjes boetseert van kneedgum en ze in slagorde opstelt aan de rand van zijn tafel, Thomas die met een scheef oog een Donald Duck probeert te lezen terwijl hij doet alsof hij de rekeninstructie volgt. Maar ernstig is het niet. Een knip met de vingers, een betekenisvolle blik en Sasha staat op, Dunya sluit verschrikt haar mond, Dragan bergt de rest van zijn kneedgum snel op in zijn laatje en Thomas klapt zijn tijdschrift dicht.
De vasthoudendheid van Maartje is van een andere orde. Ze is in de loop van het jaar flink gegroeid en torent nu minstens vijf centimeter boven mij uit. Op de een of andere manier heeft dat iets met haar zelfbeeld gedaan want bij elke opdracht die ik buiten de gewone lessen om aan haar geef, beschikt zij plotseling over een eigen waardeoordeel. Een afscheidstekening voor juffrouw Nellie? Mwah, wat ken ik haar nou? Rekenopdrachten op de computer? Ik maak liever dit webpad af! Hoezo, waarom, moethetofmaghet, ikdoelievernietmee, klinkt het telkens terwijl haar lange gestalte voor mijn bureau opdoemt. Ik heb serieus overwogen om op een stoel te gaan staan tijdens de machtsstrijd die op zulke momenten uitbarst. Ook Steven is niet altijd de makkelijkste leerling als het om het uitvoeren van opdrachten gaat. Steven is veel ziek. Om die reden is hij zeker de helft van het schooljaar niet aanwezig geweest. Het lijkt wel of hij steeds opnieuw aan mij voorgesteld moet worden: o ja, dat is de juf, zij voert de scepter in deze omgeving. Jee, wat lastig nou. Nou moet ik zomaar een hele rekentaak afmaken. Het zijn wel tien sommen! Zucht. Kreun. Pffff. Eerst maar weer eens naar de wc. Eerst maar eens even een onduidelijke zoektocht in het kastje starten.
Maar al deze vasthoudendheid van Steven en Maartje valt in het niet bij het weerbarstige gedrag van Jordi. Jordi is hoogbegaafd. Hij heeft een tijdje in groep 9 gezeten, een plaatselijk initiatief voor plusleerlingen, maar hij hield niet erg van het formuleren van eigen onderzoeksvragen en het veelvuldig samenwerken met andere leerlingen en stopte al snel weer met deze klas. Zijn eigenzinnige opvattingen over zijn rol in dit ondermaanse stroken niet altijd met het natuurlijk verloop der dingen in een klaslokaal. Wat ben je aan het doen, Jordi? Ik maak alle opdrachten al vast. Snap je dan alles al? Nee, niet alles. Is het dan niet handig als je even oplet? Nee, ik kom liever bij u als ik zover ben. Zie je mij als een privé-sloofje, Jordi? Ha, ha, ja eigenlijk wel, juf. Of: waarom kijk je niet naar deze schooltelevisieuitzending, Jordi? Ik vind het niet zo interessant, juf. Vind je het niet mijn taak om uit te maken wat er interessant is, jongen? Eh… nee, eigenlijk niet echt, juf. Waarna ik Jordi vanzelfsprekend geheel uit de droom help. Hoogbegaafd zijn is één ding, gehoorzaamheid een andere.
www.twitter.com/clotho53