- blad nr 12
- 25-6-2011
- auteur S. Ridder
- Mijn leerling & ik
Ruud & Max
Ruud en Max maakten kennis met elkaar in de derde klas van de lagere school. Ruud: “Toen was het voor mij natuurlijk nog ‘meester Nijboer’, maar de klik was er wel meteen. Ik vond het echt heerlijk in die klas. Max kon heel mooie verhalen vertellen en regelmatig gingen we even zingen en dan dook Max achter de piano. Dan wilde je daarna wel drie keer zo hard werken. En op zijn verjaardag gingen we slakken eten omdat Max had verteld dat hij dat zo lekker vond. Ik was dan ook heel blij dat ik in de vierde klas weer meester Nijboer kreeg.”
Max herinnert zich Ruud ook nog goed. “Een sportieve en sociale jongen. Ik weet nog wel dat hij bij het korfbaltoernooi het aanvoerdersbandje heel vanzelfsprekend om zijn bovenarm schoof. Hij had zelf bedacht dat dat het beste was omdat hij op korfbal zat. Achteraf gezien toonde hij toen al zijn leiderschapskwaliteiten.” Die kwaliteiten kan Ruud nu kwijt in zijn baan als directeur van drie basisscholen in het Friese Joure en Goingarijp. Een van die scholen is de Zuiderveldschool, de school waar we nu een stuk Friese oranjekoek eten, en waar hij zelf als jongetje naar school ging.
Geďnspireerd
Na de middelbare school kiest Ruud voor de pabo. “Mijn vader was onder andere hoofd der school, dus het onderwijs zit in mijn bloed, maar ook Max heeft mij zeker geďnspireerd om zelf docent te worden. Zoals hij met kinderen omging, zo bevlogen, zo wilde ik het ook. Het leuke was dat ik in mijn opleiding beter ging begrijpen waarom Max de dingen deed die hij deed. Dat zingen was natuurlijk omdat het leuk was, maar ook om ons weer even op te laden. En met spannende verhalen en praktijkvoorbeelden zorgde hij ervoor dat de lesstof beter bleef hangen.” Ruud loopt zijn stage bij Max en ook valt hij in het begin van zijn loopbaan af en toe in op de school van Max.
Uit het moeras
Rond de eeuwwisseling begint het bij Max te knagen. Het loopt allemaal niet meer zo lekker. Max: “De fut was er uit en na een periode van vallen en weer opkrabbelen belandde ik uiteindelijk ziek thuis. Overspannen, burn-out. Geef het beestje een naam, maar waar het op neerkwam was dat ik helemaal doodop thuis zat. Een verschrikkelijke tijd natuurlijk. Ik twijfelde of ik de laatste tien jaar van mijn werkzame bestaan nog wel terug wilde in het onderwijs. Maar ja, dan hoorde ik zo’n vol schoolplein met kinderen of dan rook ik die vertrouwde geur van een school en dan wist ik: hier hoor ik thuis.”
Bij de re-integratie van Max komt Ruud weer om de hoek kijken. Max: “Ruud was directeur van een school in Haskerdijken en ik wist dat hij en zijn team de veilige omgeving konden bieden waar ik mijn plek weer kon vinden. Om Ruud niet in verlegenheid te brengen heb ik bij de bovenschoolse directeur een officieel verzoek ingediend om op therapeutische basis weer aan de slag te gaan. En dat kon gelukkig. Het voelde als een warm bad. Bij Ruud werd ik niet afgerekend op wat ik deed of wat ik niet deed. En ik mocht ook weerzin hebben tegen wat ik tegenkwam. Zijn begeleiding en positieve benadering hebben mij enorm geholpen.”
Ruud zegt dat hij heel goed wist dat Max goud waard is voor een school, maar dat Max even niet meer wist waar zijn kracht lag. “Natuurlijk hadden we best pittige gesprekken, want met pappen en nathouden krijg je mensen niet uit het moeras. Max moest terug naar zijn roots, weer weten waarom hij voor de klas wil staan. En keuzes maken. Zijn betrokkenheid is zijn kracht, maar tegelijkertijd ook zijn valkuil. Hierin moest hij grenzen leren stellen.” “Ruud gaf me duidelijkheid en structuur en in die veiligheid kon ik mezelf herstellen”, aldus Max.
Afscheid
Het is nu tien jaar later en Max neemt alsnog afscheid van het onderwijs. Niet omdat hij het zat is maar omdat hij met fpu gaat. “Het boek is uit en dat is prima. Ik heb de laatste jaren weer met veel plezier voor de klas gestaan en daar heeft Ruud toch wel een heel bijzondere bijdrage aan geleverd. Daarom heb ik ons ook opgegeven voor deze rubriek.” En hier wordt de band tussen de twee nog eens bevestigd, want ook Ruud meldde hen aan voor ‘Mijn leerling & ik’, zonder dat Max dat wist. Ruud: “Natuurlijk omdat hij belangrijk voor mij is en omdat ik hem een mooi en eervol afscheid wens.”