• blad nr 10
  • 28-5-2011
  • auteur W. de Lange, de 
  • Column

 

Het wolfschaap

De mens is goed en slecht. Daar helpt geen moedertjelief aan. Vooral de veertienjarige mens. In een tweede klas krioelen de wolven in schaapskleren en schapen in wolfskleren wild dooreen. Ze zijn zo druk bezig met het aan- en uittrekken van die kleren dat ze zelf niet eens meer weten of de onderste laag nou schaap of wolf is. Behalve Manuela, David en Richard.
Die drie krioelen niet en trekken niets aan of uit. Ze staan afzijdig en zijn gewoon altijd schaap. Verlegen, vriendelijk en leergierig, alledrie. Wolvenvoer. Vooral voor verklede wolven, voor nep-wolven, want die moeten alsmaar bewijzen dat ze echt zijn. Jelle bijvoorbeeld, zo onzeker als wat en o zo dankbaar voor elk compliment van de docent. Schaap in het diepst van zijn gedachten. Maar juist Jelle zal iedere gelegenheid gebruiken om Manuela zijn wolventanden te laten zien. “He Mannie! Wanneer word je nou eens vrouw?” Dat soort teksten. Niet eens genoeg om voor grap door te gaan, maar wel genoeg om een verlegen schaap te vloeren.
Mijn basishouding bij het omgaan met pesterijen bedriegt me, begin ik te merken. Ik bekijk van nature het gewoel in de klas van een afstand en denk: pesten is van alle tijden en ik kan er iets maar niet heel veel tegen doen. Karakters zijn niet maakbaar. Herkenbare vormen van gemeenheid moeten bestraft, maar eigenlijk kan alleen langzaam gegroeid zelfinzicht een gewond schaap en een eenzame wolf helpen. Dat kost een paar jaar. Daar helpt geen mentortjelief aan.
Ik geloof niet erg in rollenspel en pestprotocol. Ik pap en houd nat. Ik laat gepesten en pesters merken dat het me veel kan schelen. Ik probeer hoop-op-termijn uit te stralen. En dat is het. Hup, en nou aan het werk. We zitten hier op een school.
Maar nu weet ik beter. Want Manuela is op socialevaardigheidstraining geweest. Acht sessies, geloof ik. En ze is veranderd. Zoals het meisje uit een oude reclame dat na een weekje smeren met Pond’s crème opeens twintig vriendjes met een open sportauto kon krijgen, zo fris en nieuw en kijkt ze uit haar ogen.
Wat heb je dan geleerd, vraag ik. Maar Manuela is een meisje van weinig woorden gebleven. Heel dichtbij kom ik niet. Behalve dat ene: “Ik heb geleerd dat ik op mijn houding moet letten. Ik zorg dat ik rechtop zit en rechtop loop.” Symptoombestrijding! Ik had het kunnen weten. Heb je een depressie? Stort je dan in hardlopen, koorzang of tango. Word je gepest? Ga rechtop lopen en merk dat je opeens lak hebt aan wat vervelende klasgenoten van je vinden. Het werkt. Ik heb het met eigen ogen gezien, bij Manuela.
Nu moet ìk de volgende stap zetten, al veel te lang uitgesteld. Het wordt hoog tijd dat ook David en Richard gelukkiger worden in de klas. Gnuivend wacht mij de zorgcoördinator, wel wetend van mijn instinctieve wantrouwen. In haar hand het pestprotocol.

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.