- blad nr 8
- 23-4-2011
- auteur S. Ridder
- Mijn leerling & ik
Willy & Gerie
Het is halverwege de jaren zestig en Gerie Hegen-Bosch geeft haar leerlingen, meisjes van 16, 17 jaar, les in koken, huishoudkunde en wasbehandeling. “Je kunt je nu niets meer voorstellen bij zo’n vak, maar het waren echt de leukste lessen op die Zutphense vakschool voor meisjes. Niet in het minst omdat zij zelf altijd zo enthousiast was”, vertelt Willy, haar leerling van destijds. “Ze was nooit streng, ze was eigenlijk meer één van ons dan een juf.” Gerie: “Misschien scheelt het ook dat ik een stuk jonger was dan de andere docenten?” Gerie zelf vond de kooklessen ook veruit de leukste lessen in haar docentschap. “En dan te bedenken dat kookles in eerste instantie helemaal niet in mijn eigen lerarenopleiding zou zitten. Ik ben nu nog steeds blij dat ze dat hebben toegevoegd.”
De lessen van 45 jaar geleden staan nog in het geheugen van Willy gegrift en zij vertelt dat ze zelfs de schriftjes uit die tijd nog heeft. “Gerie liet ons kennismaken met allerlei nieuwe groenten en technieken en ze haalde alles uit de kast om er iedere keer weer een interessante les van te maken. Mijn liefde voor de kookkunst is echt tijdens haar lessen ontstaan.”
Culinaire fantasieën
Willy’s kookkunst wordt al snel bekend in haar woonplaats Diepenheim, niet in het minst omdat zij altijd voor iedereen klaarstaat, bijvoorbeeld met een pan soep als vrienden of familie in de penarie zitten. “Soep is de beste troost bij verdriet en leed zeg ik altijd maar”, aldus de zorgzame Willy. Het is dan ook niet gek dat wanneer de plaatselijke slager omhoog zit omdat hij een groot buffet voor een klant moet leveren, hij de hulp van Willy inroept. “En dat vond ik zo leuk dat ik er nooit meer ben weggegaan. Het was destijds heel goed te combineren met de zorg voor onze twee kinderen. En ook nu kan ik er nog steeds al mijn culinaire fantasieën in uitleven, onder andere in de kant-en-klaargerechten waar steeds meer vraag naar is.”
Kookwedstrijd
Gerie stopte met werken na de geboorte van haar eerste kind. “Dat was nog zo in die tijd, maar ik vond het ook wel genoeg, hoor. Ik heb net lang genoeg gewerkt om nu een klein pensioentje te kunnen ontvangen.”
Lange tijd is er geen contact tussen de twee, totdat Gerie in 2008 in de krant een artikel over een kookwedstrijd ziet. Als kookjuf en enthousiaste thuiskok – de 75-jarige kookt nog altijd iedere dag een warme maaltijd - leest zij natuurlijk het artikel. En tot haar grote verrassing is de winnaar een oude bekende: Willy. Later komt Gerie tijdens een vakantie een paar dames uit het Twentse Diepenheim tegen. Of ze Willy Boonk kennen en of ze haar de groeten willen doen? Willy vindt dit zo leuk dat ze het nummer van haar voormalige kookjuf achterhaalt en haar belt. De afspraak om een kopje koffie te komen drinken, wordt al snel een lange middag kletsen en ze maken de afspraak dat Gerie een keer het prijswinnende gerecht komt eten. Het is het begin van een mooie traditie.
Gerie: “Ik heb nu zelf kunnen ervaren hoe heerlijk Willy kookt. Qua kookkunst is ze me echt boven het hoofd gegroeid, hoor.” Willy kaatst graag het compliment terug. “Het leuke van Gerie is dat ze nog steeds zo nieuwsgierig is, ze wil bijvoorbeeld precies weten hoe ik een gerecht heb gemaakt. En ze wil altijd weer nieuwe recepten proberen. Maar ze is wel zo eigenwijs dat ze aan ieder recept weer haar eigen draai geeft.” Gerie vindt dit niet meer dan vanzelfsprekend. “En ik speel ook nog altijd graag juf. Dan ben ik voordat ik het weet allerlei kooktips aan het geven. Ik weet niet of iedereen daar altijd op zit te wachten”, grinnikt ze.
Verdriet
Wat maakt nu dat Gerie zich haar leerling nog herinnerde na ruim veertig jaar, ze was immers een van de velen? Gerie verklaart. “We kwamen uit hetzelfde soort nest, een middenstandsgezin. We stonden allebei thuis in de winkel, naast school, studie en docentschap. Ik werkte in de bakkerij en bracht bestellingen weg en Willy stond ieder weekend in de kruidenierswinkel. Ik wist uit ervaring heel goed hoe vermoeiend dit was, maar Willy klaagde nooit. Zij was een optimistisch ingestelde jongedame die hard wilde werken. Dat bewonderde ik in haar.” Willy haalt aan dat zij beiden al op jonge leeftijd een ouder verloren en dat dit hen tweeën bond. “Gerie begreep mijn verdriet hierover, dat voelde ik gewoon. Ik had het idee dat ze net iets beter op me lette dan op de andere leerlingen. Ik ben dan ook blij dat ik nu af en toe voor haar mag koken.”