- blad nr 5
- 12-3-2011
- auteur R. Wisman
- Mijn leerling & ik
Anita & Mark
Na haar lio-stage kreeg Anita Buitelaar in 2009 een vaste aanstelling als muziekdocent op het Scala College, een scholengemeenschap in Alphen aan den Rijn. Lesgeven ging haar prima af. Wat ze miste, was een basis om als beginner op terug te kunnen vallen. “Er was niets: geen lesmateriaal, bijna geen instrumenten, geen active board. Dat mocht ik allemaal zelf regelen.”
Die vrijheid was aan de ene kant fantastisch, want ze kon haar onderwijs inrichten zoals ze wilde. En die wil had ze. Alles daadwerkelijk voor elkaar krijgen, ging echter moeizaam. “Iedere dag had ik weer nieuwe ideeën, waarover ik bevestiging zocht bij directeur en collega’s. Mijn hoofd liep voortdurend over. Daardoor lukte het niet te doen wat ik van plan was, maar liep ik soms als een kip zonder kop door de school. Ik wist niet hoe, waar en bij wie te beginnen.”
De diagnose pdd-nos die ze op haar zestiende kreeg, ligt daaraan ten grondslag. Daardoor kan ze overkomen als een ‘ongeleid projectiel’, zoals ze het zelf lachend zegt. “Ik zit altijd vol plannen en ik ben bovengemiddeld impulsief, waardoor ik gemakkelijk de lijn uit het oog verlies of vergeet waarmee ik bezig ben.”
Mark van der Klooster, docent gym, biologie en Nederlands, herkende het direct. “Als je zelf structuur mist, signaleer je het ook makkelijk bij anderen”, glimlacht hij.
Op hun beider verzoek werd Mark haar persoonlijk begeleider. Anita noemt zijn begeleiding “uitstekend”, daarom meldde ze zich spontaan voor deze interviewserie.
Babbelbox
Aan het eind van iedere week kwamen ze samen voor overleg en reflectie. Wat hij haar leerde? “Tijdsmanagement”, zegt Mark. “We maakten een overzicht van wat er moest gebeuren en op welke manier.”
Anita: “Ik vond alles even belangrijk. Dat blokkeerde.”
Dat er steeds nieuwe ideeën bij kwamen, maakte het er niet makkelijker op. Mark: “Een week later had je ineens een heel andere actielijst. En dan wilde je eerst nog even met de directeur praten over dit en dat.”
Hij zucht theatraal. “Om een punthoofd van krijgen.”
Anita: “Nee, zei je dan streng. We doen nu eerst dit.”
De schooldirecteur wist in eerste instantie niet dat Anita zoals ze zelf zegt licht autistisch is. Mark: “Daarom had hij in eerste instantie de indruk dat je een kletskous was. Zo van: ‘Al die plannen, ze moet maar eens wat gaan doen.’ Sinds hij weet hoe je in elkaar steekt, is er begrip.”
Anita: “Er is altijd wel iets waar ik vol van ben en dan ben ik net een babbelbox. Dankzij Mark lukt het nu beter om te focussen.”
Hij leerde Anita stapsgewijs te handelen. Dat houdt zaken of problemen overzichtelijk. Anita: “Dus niet van: help, een probleem! Maar: wat is het probleem? Wil je het nu oplossen? Hoe ga je dat doen?”
De manier waarop hij het brengt, bevalt Anita. “Hij is de eerste van wie ik het aanneem”, zegt ze met enige zelfspot.
Het was even aftasten wat en hoeveel feedback Mark zijn pupil kon geven. Mark: “De eerste keer dat ik je een beetje tegengas gaf, trok je het je persoonlijk aan en zat je een heel weekend met hoofdpijn op de bank. Nu merk ik aan je stem of houding wanneer ik op moet houden.”
Visie op muziek
Vakinhoudelijk is Anita een aanwinst voor het Scala College, benadrukt Mark. “Eindelijk iemand in huis met een visie op muziek”, looft hij haar.
Anita studeerde af aan het conservatorium, richting ‘docent muziek’. Ze speelt zelf op hoog niveau viool, waaronder drie jaar bij het professionele begeleidingsorkest Continuo. Haar hart ligt bij muziek en jongeren. “Ik wil ze door middel van muziek verder brengen in hun ontwikkeling. In de maatschappij draait alles om woorden. Met muziek kan je raken zonder dat je woorden gebruikt. Ik merk dat het impact heeft op leerlingen. Die stoere houding blijft wel, maar ze laten dan ook de laag daaronder zien. Dat geeft voldoening in mijn werk.”
Ze delen hun voorliefde voor het vmbo. Mark: “Op de basisschool behoorden deze leerlingen nooit tot de toppers. Je ziet ze voor je ogen groeien als ze succes ervaren. Prachtig!”
Daarnaast delen ze een passie voor muziek. Ze zitten samen in de schoolband die Mark tien jaar geleden met een collega oprichtte. “Collega’s doen er soms wat lacherig over, maar wij vinden het heel leuk”, zegt hij. Anita speelt dus viool, Mark gitaar. Iedere woensdagavond repeteren ze.
Na het interview met het Onderwijsblad dat - ondanks het serieuze karakter toch vooral melig was - gaan ze bladmuziek uitzoeken voor vanavond. “We vinden allebei dat school niet ophoudt buiten de deuren van het gebouw.”
Mark denkt dat Anita na een paar jaar onderwijs misschien wel haar vleugels uitslaat als begeleider van koren of orkesten. Maar misschien gaat ze zich ook wel inzetten voor leerlingen met een rugzakje, vult Anita aan. Mark heeft er alle vertrouwen in: “Ik zag je groeien van heel onrustig naar rustig. En van heel veel willen naar zelfbewust. Nu ben je in onderwijsvolwassenheid aan het groeien.”