- blad nr 4
- 26-2-2011
- auteur S. Ridder
- Mijn leerling & ik
Ling Chee en Hans
Hans haalt snel het zweverige aura weg dat men graag rondom dit soort cursussen hangt. “Er is niets zweverigs of therapeutisch aan, deze minor zet de studenten juist heel stevig met beide voeten op de grond. Bovendien is het gewoon hard werken en niet zomaar wat ‘zitten op een matje’. Studenten verwerven een beter zicht op hun eigen functioneren en dit maakt hen – over het algemeen - tot beter presterende professionals.” Ling Chee rondde de minor pas enkele maanden geleden af, maar merkt dit effect al heel duidelijk. “Ik werk als mondzorgkundige, en ik heb nu veel beter in de gaten hoe ik reageer op bepaalde patiënten. Vroeger verzette ik me tegen dit soort gevoelens, nu kan ik ze actief inzetten om mezelf en de patiënten beter te laten voelen. En echt vervelende situaties, thuis of op het werk, kan ik beter van me afzetten.”
Het feit dat Ling Chee nu zo positief is over de minor, wil niet zeggen dat het haar allemaal makkelijk afging. Ze ging zelfs na de tweede les in gesprek met Hans omdat ze het gevoel had dat ze het niet aan zou kunnen. Ling Chee: “Ik wilde stoppen, want die eerste lessen waren zo confronterend. Ik heb best een moeilijke jeugd gehad, de situatie thuis was niet bepaald stabiel. En al die gevoelens van onveiligheid en spanning kwamen weer boven.” Hans op zijn beurt werd al in de eerste lessen getroffen door de kracht van Ling Chee. “Ik zag haar onzekerheid, maar ook dat ze onbewust wist waar ze naartoe wilde: naar vrij voelen, zelfverzekerd en tevreden zijn. Ling Chee is zo’n student die de uitdaging aan durft te gaan, ze wist alleen nog niet hoe. En ik wist zeker dat ze via de minor haar pad zou vinden.” Ling Chee beslist dat ze de minor toch afmaakt en Hans belooft haar bij te staan.
Experimenten
De grootste verwarring werd volgens Ling Chee veroorzaakt door het feit dat ze niet beter wist dan dat ze alleen op haar verstand kon vertrouwen. “Door de situatie thuis had ik deur naar mijn gevoel en emoties al lang geleden op slot gedaan. Tijdens de minor ging die deur natuurlijk weer op een kier. Heel verwarrend en het voelde ook heel onveilig.” Hans wist echter de veilige omgeving te scheppen waarin Ling Chee kon experimenteren met haar gevoelens. “Hij benadrukte iedere keer weer dat elk gevoel en elke reactie goed was. Ik mocht zijn wie ik was, en zoals ik was, was het goed. Dat was helemaal nieuw voor mij.” Hans nodigt Ling Chee ook uit om de groep iets te vertellen over haar verleden. In eerste instantie piekert ze er niet over. “Ik had nog nooit iemand iets vertelt, en het dan aan een groep medestudenten vertellen?” Toch licht Ling Chee een tipje van de sluier op in een korte presentatie. “En dat was zo bevrijdend! Ik kreeg begrip en erkenning, dat deed me heel erg goed. En ik verraste mezelf, want ik bleek toch socialer en gewoner dan ik dacht. En het allerbelangrijkste: ik besefte dat ik me nergens voor hoefde te schamen.”
Deze doorbraak zette weer de deur open naar een volgende stap. Hans: “Ling Chee moest altijd van alles, van zichzelf en van haar omgeving. Maar ze vergat daarbij voor zichzelf te zorgen. In de minor herontdekte ze bijvoorbeeld het plezier in pianospelen. Ook haar medestudenten zagen de transformatie van de onzekere en gesloten Ling Chee naar een blij en intens in haar spel opgaande vrouw.” Ling Chee: “In de lessen vroeg ik mezelf vervolgens af waarom ik ooit gestopt was met dat heerlijke pianospel. Het antwoord was pijnlijk: omdat het voelde als een zonde om voor mezelf te zorgen, om plezier te hebben. Ik leefde zo gesloten, zo vol met schaamte over mezelf, dat ik mezelf het plezier in het pianospelen ook nog eens ontnam.”
Ook het plezier in het leven is weer terug. Hans: “Het was voor mij een feest om te zien hoe serieus en grondig zij zich ontwikkelde. Deze vrouw heeft echt heel grote stappen durven nemen. Haar kracht, intelligentie en meditatief vermogen zijn groots. En heel belangrijk; zij heeft verbinding met haar hart, ondanks alle tegenslagen die ze al te verwerken had gehad. Ze had alleen te weinig zelfvertrouwen om haar hart ook trouw te zijn. In de minor bouwde ze aan dat zelfvertrouwen, en ik ben heel dankbaar dat ze mij het vertrouwen schonk om met haar te werken.”