blad nr 4
26-2-2011
auteur . Lachesis
Column

Specialisatie

De inspectie kent geen onderscheid. Zij let bij visitaties vooral op opbrengsten en op de manier waarop die opbrengsten tot stand komen. Heel overzichtelijk en helder. Besturen hebben een andere insteek. Goede opbrengsten zijn mooi, maar een wassende stroom leerlingen is nog veel mooier. Om die reden geloven zij sterk in onderscheid en spreken ze om de haverklap over missies, specialisaties en doelgroepen. Ouders moeten iets te kiezen hebben. De markt moet zijn werk doen. En dus wordt Dalton uit de mottenballen gehaald, krijgt Maria Montessori een nieuwe jurk aan en wordt het jenaplanonderwijs geupdatet. Hier wordt een brede school opgericht, daar een sterrenschool. De strategische beleidsplannen, kwaliteitsnormen en begaafdheidsprofielen vliegen je om de oren. Er verrijzen netwerkscholen, smalle zorgscholen, brede zorgscholen, inclusieve scholen en exclusieve scholen. Je moet als ouder van vele markten thuis zijn om door de bomen het bos te zien. Ieder bestuur haast zich om nog specifieker, professioneler en ludieker te werk te gaan dan een ander bestuur. Ik werk op een delta/techniekschool. Onze specialisatie omvat alle technische ontwikkelingen alsmede het ganse heelal. Eerst hoopten we de leerlingenstroom in onze richting te kunnen afbuigen door de aanschaf van techniektorens, maar daar bleek onvoldoende eer mee te behalen: de torens staan inmiddels op 20 duizend scholen. Het was mazzel dat we de kosmos nog hadden. Zo staan er bijvoorbeeld twee grote sterrenkijkers op school. Als die kijkers eenmaal op het dak staan met hun lenzen op het hemelgewelf gericht, dan voelen we ons echt heel exclusief. Het is alleen jammer dat het weer in Nederland niet altijd meewerkt. Voor je het weet sta je met zijn allen naar een grote dikke wolk te turen. Ook bij een wolkenloze hemel valt het niet altijd mee om iets fatsoenlijks te zien. Hemellichamen hebben namelijk de neiging om er als de wiedeweerga vandoor te gaan zo gauw je ze door de zoeker getraceerd hebt. De wachtrijen achter zo’n kijker zijn dan ook vaak lang. Wacht even jongens, nog even geduld, we hebben hem bijna! De ene keer zijn we Jupiter kwijt, de andere keer is de Andromedanevel er tussenuit gepiept. Daar komt bij dat menig kind een beetje teleurgesteld is in wat ze door de kijker waarnemen. Jee, wat een kleintje! Is dat alles? Hebben we daar nu huis en haard voor verlaten, staan we daar nu al die tijd voor in die bittere kou? Wat een onooglijk gevalletje zeg.
De school heeft ook een koepel op het dak. Een koepel met een sterrenhemel. Deze sterrenhemel wordt geprojecteerd door een heuse Cosmodyssee. Een exclusief apparaat waar de regionale sterrenwacht vol afgunst naar kwam kijken. Er is alleen een minpunt. Een kleinigheidje, maar toch: er kan maar een beperkt aantal lessen met dat apparaat gegeven worden. Maar dat zeggen we er natuurlijk niet bij als we de ouders van toekomstige leerlingen rondleiden in het gebouw. Qua opbrengsten is deze specialisatie dus niet om over naar huis te schrijven. De inspecteur zou de wenkbrauwen fronsen. Maar gelukkig is zij niet in dit onderdeel geïnteresseerd. We hebben de opdracht van het bestuur keurig uitgevoerd. De koepel, de kijkers, de Cosmodyssee, in dit schoolgebouw zetelen specialisten in de kosmos. Kenners van het heelal. Komt dat zien. Komt dat zien.

http://lachesisblogt.blogspot.com