blad nr 19
27-11-2010
auteur . Lachesis
Column

Tegen de klippen op

Mijn lokaal heeft louter schuine wanden. Het heeft de vorm van een vlieger. Er zijn aluminium buizen zichtbaar met een diameter van zo’n zestig centimeter die voor frisse lucht moeten zorgen, maar daar de laatste jaren niet al te druk mee zijn. Er zijn geen vensterbanken. Het plafond is verlaagd en sluit niet aan bij de wanden. Daardoor zijn aan de zijkanten leidingen zichtbaar alsook grote, slordig geverfde plinten. Dit alles heet industriële vormgeving en ik ben er mooi klaar mee. Alleen als het allemaal heel strak is ingericht en heel goed wordt onderhouden, ziet het er leuk uit. Ik heb er dan ook een dagtaak aan om deze indruk te vestigen. Het helpt als ik de tafelgroepjes met de lijnen van het lokaal mee zet. Dat betekent dat alle groepjes in een andere richting moeten staan. De leerlingen vergeten telkens welke lijn ze met hun tafels aan moeten houden, dus schuif ik elke dag wel even met ze mee. Nimmer heb ik driftiger geveegd en geruimd dan in deze school. Het is tamelijk vergeefs. Alle muren zijn rond of schuin. Zodra je er kasten tegenaan schuift, staat alles scheef. Er is geen rekening gehouden met de wens van iedere leerkracht om plantjes in het lokaal te hebben. Ze kunnen alleen aan het plafond hangen of op de grond gezet worden. Maar planten op de grond worden regelmatig omvergelopen en planten aan het plafond hebben de neiging zachtjes heen en weer te wiegen en in de avonduren het alarm af te laten gaan.
Ook de speelgoedbeesten die ik heb opgehangen om de industriële ongezelligheid te doorbreken, veroorzaken om de haverklap alarmmeldingen. Een reden waarom ze altijd door de heren van de bewakingsdienst worden losgemaakt. Losgerukt is een beter woord. Elke week valt er wel een gesneuvelde tak, een losgerukte krokodil of een neergestorte pluchen vleermuis te betreuren. En elke keer knoop ik alles opnieuw vast. Mijn wens om een gezellig en opgeruimd lokaal te hebben hoort het te winnen van opvattingen over industriële vormgeving en eisen over de veiligheid. Ik was dan ook zeer verheugd toen ik een groot aquarium cadeau kreeg. Wat kan er nu mis zijn aan een aquarium? Vissen veroorzaken geen allergie, hebben weinig verzorging nodig en kunnen niet zo snel ondersteboven gelopen worden of van het plafond worden gerukt. Dat had ik gedacht.
Al de eerste dag overtrad ik een strenge regel door de brandslang te gebruiken bij het vullen van de bak. De BHV’ers in het pand kwamen verschrikt aanrennen omdat ik bezig was mijzelf een lelijke legionellabesmetting op de hals te halen. Eenmaal met water en vissen gevuld kwam de volgende hindernis op mijn pad: een controleur die de veiligheid van alle elektrische bedrading kwam doormeten. Tot mijn afgrijzen begon hij tijdens de les doodleuk het hele aquarium te ontmantelen. Deksel eraf, lampen eruit, snoeren ontkoppeld. Blijf af, gromde ik, maak dat je weg komt. Na een half uur kwam hij met een ernstig gezicht op mij af. Wat is dit, vroeg hij op autoritaire toon. In zijn hand bungelde een draad die met kroonsteentjes aan elkaar was verbonden en achter het aquarium had gehangen. Ik heb er eerlijk gezegd niet op gelet toen ik het aquarium neerzette, antwoordde ik schuldbewust. De man keek alsof hij zich niet kon voorstellen dat iemand zo onvoorzichtig kon zijn, plakte een sticker met herkeuren op het aquarium en zette alles weer terug. Toen hij het lokaal verliet, bungelde de draad met de kroonsteentjes aan de voorkant van het aquarium. Het groepje van Lisa zat op nog geen halve meter afstand. Hun tafels stonden ook nog eens met de verkeerde lijn mee. Zuchtend begon ik alles weer te herstellen.