• blad nr 20
  • 11-12-2010
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Onzeker en vasthoudend

Jochem zit diep verscholen achter zijn boek. Het duurt even voor ik zie dat hij hevig in zijn ogen zit te wrijven. Zijn groepsgenootjes hebben mij niet gewaarschuwd. Ik denk dat ze zijn tranen niet meer zo goed waarnemen omdat hij bijna elke dag wel een keer huilt.
Onlangs kwam hij van de ene op de andere dag in een slechte droom terecht: zijn ouders gingen uit elkaar. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Nu is een scheiding voor geen enkel kind een pretje, maar Jochem heeft, zoals hij het zelf noemt, de zintomen van Asperger. De scheiding maakte hem onzekerder en dus vasthoudender dan ooit. Nu thuis niets meer is zoals het was, moet op school alles bij het oude blijven. Dat is een onmogelijke opgave voor een school. Elke dag horen er nieuwe hindernissen genomen te worden. Nieuwe stof bij rekenen, nieuwe vaardigheden bij gym. Hoewel ik begrijp waar zijn vasthoudendheid vandaan komt, slaag ik er niet altijd in om even geduldig te reageren. Je kunt toch gewoon je vinger opsteken als je iets niet begrijpt, zucht ik als ik hem weer eens in tranen aantref. Zo gauw ik de stof opnieuw toelicht, zie ik dat de frustratie snel de overhand neemt. Bij de derde zin onderbreekt hij mij al: Ik denk niet dat ik het ga begrijpen, juf! Ik denk echt niet dat ik het ga begrijpen.
Voor hij in die slechte droom terechtkwam, begreep Jochem alles heel goed. Het is een pientere jongen. Nu lijken al die cijfers en letters uit een ander universum te komen. Hij blokkeert of loopt paniekerig achter me aan. Bij de gymnastieklessen struikel ik zelfs regelmatig over hem heen. Als een duveltje uit een doosje doemt hij voor me op: Ik denk niet dat ik hier aan meedoe, juf. Ik ga op de bank zitten, hoor juf! Omdat ik daar natuurlijk niet aan kan beginnen, heb ik het nogal eens met hem aan de stok. Daar komt niks van in, Jochem. Je doet gewoon mee. Ik betreur dat wel. Ik zou hem willen troosten, in bescherming willen nemen, maar ik weet dat het de zaak alleen maar erger zou maken. Dus laat ik hem sommen maken die hij niet maken wil en spelletjes spelen die hij niet wil spelen. Dat doe ik niet, hoor juf. O jawel, hoor Jochem.
Zijn medeleerlingen houden zo goed mogelijk rekening met hem. Dat valt niet mee want zijn gedrag neemt regelmatig een wonderlijke vlucht. Het vieren van zijn verjaardag leidt zelfs tot een klassikale reprimande van zijn kant. Net voordat we hem vrolijk willen toezingen, steekt hij zijn hand op en zegt op bloedserieuze toon: Stop! Ik wil de klas eerst iets zeggen, juf. De klas en ik zwijgen verward. En Jochem zegt op hoge toon: Wie zo meteen bij het zingen ‘zij leve lang’ in plaats van ‘hij leve lang’ zingt, krijgt helemaal niks! Horen jullie dat? He-le-maal niks! Hij doet zijn armen over elkaar, trekt zijn lippen tot een streng spleetje en kijkt nauwgezet speurend de klas rond. De leerlingen kijken elkaar bevreemd aan. Nou oppassen dan maar, jongens, waarschuw ik. Ik zet het lied in. De klas zingt keurig. Niemand waagt het om zelfs maar een woordje van het verjaardagslied te veranderen. Ik hoor zelfs niet een keer ‘hij leeft niet lang, hoera, hoera, hij leeft niet lang, hoera, hoera’. Dat is opmerkelijk want er zijn jongens in deze groep waarvan ik zeker weet dat ze nooit iets anders zingen.
Als we uitgezongen zijn, kijken we Jochem verwachtingsvol aan. En, kan het je goedkeuring wegdragen, vraag ik. Jochem laat een stilte vallen. Ehm… ja, vooruit dan maar. Hij begint met uitdelen. De klas aanvaardt de traktatie als was het genadebrood. Dank je wel, Jochem. Dank je wel, Jochem. Het is stiller dan bij andere vieringen. Ze lijken ietwat aangeslagen door het voorval. Jochem niet. Met een ernstig gezicht staat hij even later voor me. Juf, weet u waarom ik dat zojuist zei tegen de klas? Ik knik. Ik heb geloof ik wel een idee, Jochem.

Dit bericht delen:

© 2020 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.