blad nr 11
12-6-2010
auteur W. de Lange, de
Column

Schoon

Bede vooraf: “O grote raad van het menedzj-ment, ver en onbereikbaar zwevend boven een peilloos hoge ziggoerat van gebouwen en mensen, zoveel groter dan onze school alleen! Mag een leerkracht zich nederig en zonder valse illusies tot u wenden met een kleine wens?”
Het wensje werd geboren voordat de Nieuwmarkt in stinkend vuilnis werd begraven. Het was er allang voordat het Centraal Station van Amsterdam veranderde in een kauwgumklont beplakt met duivenveren en oude patat.
Het wensje is echt, het is netjes op school geboren, ook al verhevigden de weken stank en vuil in de stad het kloppen van de zweer. “Zoudt u op een late, zonnige middag, o menedzj-ment, niet kunnen overwegen of het schoonmaken van de vmbo-scholen in uw grote rijk een weinigje meer mag kosten? Of kunnen er sopuren aan leerkrachten worden toebedeeld? Of kunt u met uw hoge brein een ander, beter antwoord verzinnen op de vraag hoe scholen schoner kunnen worden, in het belang van de gezondheid en het welbevinden van leerlingen en leerkrachten?”
“Mocht één van u, grote raad, tijd hebben voor een kleine toelichting, bij dezen: Het was op mijn vorige school, die bij een ander groot rijk behoorde, dat ik een stommiteit beging. Ik vroeg een schoonmaker om voor één keer, vlak voor de open dag waarop wij op toekomstige leerlingen en hun ouders de best mogelijke indruk wilden maken, in een bepaald lokaal niet te volstaan met bezemen. Ik vroeg een minuut of wat hulp bij het lospeuteren van snoepverpakkingen, oude boterhammen en lege pakjes drinken uit een verwarmingsradiator. De man mompelde ‘overwerk, word ik niet voor betaald’ en veegde zich snel naar het volgende lokaal.”
“Als ik deze fout in uw rijk zou herhalen zou ik hetzelfde antwoord krijgen. Uit andere rijken van andere grote raden hoor ik niet anders. Het lag niet aan die ene man, die ene school, of die speciale hoge raad van menedzj-ment. Het lag hoogstwaarschijnlijk aan de laagte van ‘s mans salaris en zeker aan de lage eisen die aan schoonmaakbedrijven worden gesteld. Een ervaren leerkracht is veel voor. Ik begin het een klein beetje onder de knie te krijgen. ‘Als ik jou was zou ik er niet over piekeren dat boterhammenzakje daar weg te proppen, Mitch!!’ en ‘ga jij maar even een bezem halen, Jessie, dan mag je het in de pauze opvegen!’ En er gebeurt meer: scholen betrekken de leerlingen met corveeploegen bij het opruimen en leerkrachten soppen en dweilen. Maar een leslokaal wordt iedere werkdag de hele dag gebruikt door vijftien tot dertig pubers, waarvan de schoonmaakhersenkwab het laatste stukje prefrontale cortex is dat ontkiemt. Wat lusteloos gebezem van de vloer is de enige hulp die u ons biedt, o grote raad. En dat in de lagen waar uw hele toren van Babel op rust!”