blad nr 5
13-3-2010
auteur . Lachesis
Column

Ontroostbaar

O, gelukkig, het is Mascha, denk ik opgelucht als er tijdens de pleinwacht een stel meisjes op mij afloopt met in hun midden een ontroostbare Mascha. Problemen met Mascha laten zich in de regel snel en goed oplossen. Ze is redelijk, heeft altijd oog voor het eigen aandeel en belangrijker: ze gaat nooit in hoger beroep. Er staat nooit een moeder op de stoep om de gebeurtenissen van de vorige dag nog eens de revue te laten passeren. Ik ben om die reden dan ook dol op moeders als die van Mascha. Dat geldt in mindere mate voor moeders zoals die van Sarah. Zo gauw Sarah zich in het midden van zo’n groepje bevindt moet ik altijd even wat wegslikken. Elke beslissing, elk oordeel, elk bevind van zaken moet nu in het licht van de mogelijke komst van Sarahs moeder worden bezien. Ik stel mij dan ook uitvoerig op de hoogte van alle gebeurtenissen en weeg mijn beslissing nauwkeurig af. Aan het eind vraag ik voor de zekerheid aan Sarah of dit echt alles was. Het kan niet zo zijn, licht ik omstandig toe, dat je op de weg naar huis nog iets toevoegt aan de gebeurtenissen zodat ik morgen met de mond vol tanden sta. Het probleem met moeders zoals die van Sarah is dat ze er voetstoots van uitgaan dat het verhaal waar hun dochter mee thuis komt de waarheid is en niets anders dan de waarheid. Het verbaast ze altijd als er onjuistheden aan het licht komen. Kinderen als Sarah hoeven niet zoveel gedachten vuil te maken aan hun eigen verantwoordelijkheid. Hun moeder staat immers vierkant achter ze. Mijn wil is geen wet voor ze. Er is een hogere wil, een hen meer welgezinde wil. Om die reden snikken ze heviger, langer en vastbeslotener. Toch willen de meeste moeders in de Sarah-categorie zich nog wel eens over laten halen een inschikkelijker standpunt in te nemen. Al het voorafgaande is echter peanuts vergeleken met de gebeurtenissen die plaatsvinden als Doortje zich onbedaarlijk snikkend in zo’n groepje bevindt. Ik moet dan met man en macht de aandrang weerstaan om niet gillend op de vlucht te slaan. Ook het groepje dat zich rond Doortje heeft geschaard weet al dat de rapen gaar zijn. Sommigen beginnen zich al te verontschuldigen voordat ik mij binnen gehoorsafstand bevind. Ongelukje hoor, ik keek niet goed uit, alles ging per ongeluk juf! Anderen kijken mij met mededogen aan. Oh, gut, hoe krijgt die arme juf dit nu weer de wereld uit. Dat gaat niet meevallen. Gedienstig stellen ze me op de hoogte van het onheil dat Doortje is overkomen. Dat onheil is doorgaans niet groot. Ik durf zelfs te beweren dat Doortje heel wat minder overkomt dan een gemiddelde andere leerling. Dat komt omdat iedereen rekening houdt met het onvermijdelijke: de onverbiddelijke komst van haar familie. Vader, moeder, grote broer, een hele optocht trekt de school binnen. Een driftige optocht. Kan ik je even spreken juf? Het is geen vraag, het is een bevel. Er zal een vonnis geveld worden, een kop gesneld. Want kinderen zijn kinderen, maar leerkrachten horen alles gezien te hebben en alles naar behoren gestraft. En Doortje is zielig. Laat daar geen misverstand over bestaan. Doortje moeten ze altijd hebben. Het is hier immers onveilig. Het pestprotocol wordt onvoldoende nageleefd, de kanjertrainingen leveren amper resultaat op. Het is toch van de gekke dat Doortje van mij naar een weerbaarheidstraining moet, maar al die pestkoppen niet naar een opvoedingsgesticht. En zo voort, en zo verder. Ik zeg natuurlijk wel eens wat terug. Over het leven dat niet altijd op rolletjes loopt. Over gebeurtenissen die nu eenmaal plaatsvinden in elk kinderleven. Over beleefdheidsregels die zelfs tegenover leerkrachten in acht genomen moeten worden. Ook door ouders die boos zijn. Maar ach. Het helpt hen niet uit de droom. De droom van een rimpelloos bestaan voor Doortje. Misschien moet ik een volgende keer toch maar eens gillend op de vlucht slaan.