blad nr 13
5-9-2009
auteur . Lachesis
Column

Pyjama

Ik zou het nu nooit meer doen. Ook vijfentwintig jaar geleden voelde ik me er wel enigszins ongemakkelijk bij, maar ik was destijds bevriend geraakt met de moeder van Brigitte en ik kon niet goed nee zeggen toen ze me vroeg een weekend op haar dochter te passen omdat haar oppas op het laatste moment had afgezegd. De juf in pyjama, de juf gezellig rommelend met broodjes en beleg, de juf op de schommel in een park… Brigitte vond het prachtig, maar ik bevond mij ineens in een film waarin ik niet helemaal goed gecast was. Toch hadden we het heel genoeglijk samen. De eerste schooldag na het logeerweekend vertelde Brigitte dan ook enthousiast in de kring over de dagen die ze met mij had doorgebracht. Ik haalde opgelucht adem toen ze uitverteld was. Een juf hoort toch eigenlijk vrijdag om drie uur in een schoolkast te verdwijnen om er vervolgens maandagmorgen uit te voorschijn te komen. Toch was het beslist niet de enige keer dat een vriendschap met ouders mij over de grenzen van professioneel handelen leidde.
Tien jaar later stond ik samen met een collega en twee ouders met wie we het uitstekend konden vinden in een stalletje tijdens een schoolmarkt die op een zaterdag werd gehouden. Sinds de start van mijn loopbaan voel ik mij altijd enigszins beroofd als ik op zaterdag moet werken. Zaterdagen zijn van mij. Zaterdagen zijn er om lummelend en kindermijdend door te brengen. Op de bank, in de stad, in een restaurant, maar niet op school. Zeker niet op school. Om die reden hadden mijn collega en ik een lege fles cassis gevuld met wijn. We schaamden ons er niet voor deze fles al om twaalf uur aan te spreken. Er zijn nu eenmaal bepaalde gelegenheden waarbij alleen het consumeren van alcohol nog uitzicht biedt op het doorstaan van alle ellende. Onze stemming ging met sprongen vooruit. Plotseling vonden we het zo erg niet meer om al die ten hemel schreiende rotzooi aan de man te brengen. Dit viel de twee ouders waarmee we die dag samenwerkten onmiddellijk op. Dus drukten we hun ook een plastic bekertje in de hand. Beide dames verblikten en verbloosden niet toen ze de eerste slok namen. Ze beweerden zelfs om het hardst dat de cassis dit jaar erg goed was. Een half uur later vloog de handel van de schappen.
Zou dat nog steeds kunnen: leerlingen laten logeren, samen met ouders stiekem aan de drank tijdens een schooljaarmarkt? Ik vrees van niet. In het huidige tijdsgewricht heb je voor minder zomaar een klacht aan je broek. Daar komt bij dat ik inmiddels allang niet meer van dezelfde leeftijd ben als de ouders van mijn leerlingen. Integendeel. Ik ben zonder dat ik het in de gaten had te oud geworden. Ik ben nu een mevrouw. Ouders, jonge collega’s, pabostudenten, ze mevrouwen de godganselijke dag maar door. Het is ‘u’ hier en ‘u’ daar. En omdat ik een mevrouw ben, neem ik verstandige beslissingen. Dus als een moeder van een leerling het per ongeluk in haar hoofd zou halen om te vragen of ik het weekend op haar kind wil passen dan zeg ik al nee voordat ze haar zin heeft beëindigd. En lichtelijk aangeschoten raken met ouders die een kwart eeuw jonger zijn dan ik… Waar zie ik mijzelf voor aan? Maar jammer is het wel. Misschien denk ik daarom soms dat het vroeger gezelliger was. Ik was gewoon zelf veel gezelliger.