blad nr 12
27-6-2009
auteur . Lachesis
Column

De klas van ‘99

Er is geen ontkomen aan. Ik kan de vrouw die mij in de winkelstraat tegemoet loopt niet vermijden. Als zij naar links gaat, ga ik naar links. Als zij naar rechts gaat, ga ik naar rechts. We schieten tegelijk in de lach. Dan pas herkennen we elkaar. Het is Sabrina. Ze is niets veranderd. Ze leek toen ze 12 jaar was al volwassen. Ze vertelt me dat ze een fulltime baan heeft en samenwoont. Haar ogen stralen. De levenslust knalt eruit. Tien jaar geleden was er geen instantie die zich niet bezighield met het gezin van Sabrina. Vijf problematische broers en een huishouden van Jan Steen. Sabrina beschikte echter over een autonomie om jaloers op te worden. Ze trok gewoon haar eigen plan, zo klein als ze was. Het verbaast me niets dat het nu zo goed met haar gaat. Ze was een onverwoestbaar kind.
Dat gold niet voor haar klasgenoot Richard. Zijn autonomie was onvrijwillig. Hij oogde stoer en kwetsbaar tegelijk. Zijn vader dronk en was vaak afwezig. Zijn moeder had een nieuwe man gevonden aan de andere kant van het land. Ze wilde niet graag aan haar verleden herinnerd worden. Richard stond er alleen voor. Soms zag ik hem nog wel eens. Dan toeterde hij vrolijk terwijl de bassen in zijn auto loeihard door de straat dreunden en hij met een vaartje van zo’n 80 kilometer per uur langs me scheurde. Op een kwaad moment raakte hij - het was donker en hij was dronken - de macht over het stuur kwijt en belandde tegen een boom. Hij brak bijna al zijn botten en zat een jaar in een revalidatiekliniek. Nu gaat het beter met hem. Hij heeft een baan en lijkt rustiger te zijn geworden.
Rustiger dan Simon in ieder geval. Zijn zusje is klassenassistent-in-opleiding en heeft haar oude school als stageschool gekozen. Ze doet ietwat zuchtend haar verhaal. De rusteloze en impulsieve aard van Simon maakt dat hij het nooit langer dan een paar maanden in een baan of met een vriendinnetje uithoudt. Hij verprutst het keer op keer. Hij woont weer thuis. Haar ouders zijn gescheiden. Haar moeder is ernstig ziek. Het hele huishouden komt op haar neer. Als ze het over haar broer heeft, zie ik dat berusting en weerzin over de situatie thuis elkaar afwisselen. Het ging tien jaar geleden al altijd over Simon en het zal ook altijd over Simon blijven gaan.
Ook Marianne, eveneens afkomstig uit de klas van 1999, tref ik als stagiaire. Ik ben in de veronderstelling dat het nostalgie is die haar drijft in de keuze voor haar oude school, maar het blijkt al snel dat het haar om het vereffenen van wat oude rekeningen gaat. Al op de eerste dag maakt ze duidelijk wat haar dwarszit: ze is op deze school altijd onderschat. We hebben nooit voldoende gezien wat ze in haar mars heeft. We trokken haar vriendinnetje Emma altijd voor en kijk nu eens naar Emma… geen hbo-opleiding gevolgd, gewoon een simpel baantje in een winkel. We staren elkaar verbaasd aan. Niemand herkent haar verwijten. De stage van Marianne wordt geen succes. Ze is drukker met het verleden dan met het heden en krijgt geen greep op de drukke klas waarin ze stage loopt.
Het verdrietigst verging het echter Sarah en Christel. Deze twee rustige, vriendelijke meisjes zaten tijdens een hoosbui in een auto die bestuurd werd door een onervaren automobilist die zich verkeek op de aquaplaning. Ze overleefden de crash niet.