- blad nr 12
- 27-6-2009
- auteur E. Helder
- Column
Recept oudergesprek
2x glimlachen
1x compliment kind
1x begrip tonen
In het algemeen geldt: niet in discussie gaan met de ouder.
Henk is geen doorsneeleerling. Hij is zo rond als een tonnetje en zijn handen zijn zwart als kolen. Hij zegt niet veel, maar als hij iets zegt, is het bijna onverstaanbaar en zeer onbeschoft. Van wie zou hij dat hebben?
Het is donderdagavond 20.00 uur. Henks vader staat voor de deur van mijn klaslokaal. Ongevraagd komt hij mijn lokaal binnen. Het is een bijzondere verschijning. Een grove man, gehuld in een vieze overall, met hele grote, zwarte handen. Aan het uiteinde van zijn broekspijpen prijken twee robuuste klompen.
Ongemerkt probeer ik mijn longen met lucht te vullen. Ik stap op hem af, begroet hem met een “goedenavond”, waarop hij antwoordt met een “moi”. Ik geef hem een hand, waar ik meteen spijt van heb, want er blijft niks van over. Nadat ik me voorgesteld heb, wijs ik hem zijn plaats naar het vooraf opgestelde zitje. Hij laat zich onderuit zakken op de veel te kleine stoel.
Tijd om het gesprek te openen: “Wat vindt u van het rapport van uw zoon?” “Ach, het is niet geweldig, maar wel goed genoeg. Hij hoeft niet zoveel te kunnen. Hij komt bij mij op het land werken. Daar komt weinig denkwerk bij kijken. Ik vertel hem wel wat hij moet doen.”
Ik knik. “Hoe is Henk thuis?” “Ik zie die jongen nooit. Hij is altijd de hort op. Het kan me niet zoveel schelen waar hij uithangt. Hij eet goed en ligt ‘s nachts in zijn eigen bed. lijkt me voldoende voor zo’n knaap.”
Ik knik. “Kan ik iets betekenen voor uw zoon?” “Er is wel wat, ja. Henk komt thuis met verhalen over zijn gymleraar. Hij moet per se meedoen met gym. Wij zien daarvan het nut niet in. Gym is toch geen schoolvak? Wat leer je nou van een vliegende koprol? Het moet nou eens afgelopen zijn met dat gedonder. Ik sla die kerel bont en blauw, zonder gekheid. Geef dat maar aan hem door!”
“Ik begrijp het probleem, meneer. Ik zal overleggen met de gymleraar en dan zoeken we samen met Henk naar een oplossing. Heeft u zelf nog vragen?” “Henk zegt dat de docenten hem niet mogen. Hij zegt dat ze allemaal de pik op hem hebben. Dat is toch belachelijk, wat zijn dat voor docenten? Met mijn jongen is niks mis.”
Ik glimlach. “Uw zoon is een jongen met het hart op de goede plek. Ik weet zeker dat andere docenten daar net zo over denken.”
“Dan wil ik nu het gesprek afronden.” Ik loop met hem mee naar de deur, steek mijn hand uit en laat hem nog eens goed fijn knijpen. Glimlachend wens ik hem een fijne avond toe. Met zijn “mazzel” wenst hij mij vast hetzelfde toe. Alles onder controle!