blad nr 1
17-1-2009
auteur . Lachesis
Column

Stuk

Ja hoor, ik was het, ik heb ‘m gemold! Met een brede lach op zijn gezicht kijkt Gijs van zijn juf naar zijn moeder en weer terug. Het klinkt alsof hij zo-even heeft aangekondigd dat hij de tafel van 9 van achteren naar voren op kan zeggen. Er valt een verbaasde stilte. De moeder van Gijs, die kort daarvoor nog zeker dacht te weten dat haar zoon alleen maar ‘in de buurt geweest was’, herstelt zich snel. Nou ja, die aanhangwagen hoort daar ook niet te staan, mompelt ze. Nee, die aanhangwagen hoorde daar niet te staan, dat was zo ongeveer de halve schoolbevolking met haar eens. Met de handen in de zij hadden de leerlingen na schooltijd om dit ongenode vehikel heen gestaan. Van wie was dat ding en wat deed het hier? Er was geen reden voor een dergelijke aanval. De aanhangwagen stond aan de rand van het veld, dicht in de buurt van een aan het veld grenzende tuin. Toch hadden enkele jongetjes uit groep 3 met plezier, en onder applaus van omstanders, de lampen, de bedrading en het nummerbord er af gesloopt. Waarom? Omdat ‘ie er stond. De gewone huis, tuin en keuken sloopzucht. Ook schoolgebouwen moeten het vaak ontzien. In weekeinden en vakanties bijvoorbeeld. Waarom? Omdat ze er staan. De burgemeester van deze stad besloot dit jaar met ferme hand een eind te maken aan dit terugkerende vandalisme en riep de scholen op de gebouwen te bewaken tijdens de jaarwisseling. Alle verloven werden ingetrokken. Het personeel werd geacht in wisseldiensten de nacht in het gebouw door te brengen. Deze oekaze gaf een heel gekrakeel in ons team. Een opdracht van de burgemeester, toe maar, alsof we nog in de tijd van Swiebertje leven en niet in de tijd van zelfstandige schoolbesturen. Dacht de burgervader nou echt dat al die half dronken, bommen en granaten werpende knapen verschrikt de benen namen als daar ineens twee oude grijze dames met de vuist omhoog naar buiten stormden? Onze school is heel groot. Meer dan de helft van het gebouw is verhuurd. Deze huurders laten nooit na duidelijk te maken dat zij nergens verantwoordelijk voor zijn. Raam stuk, slot vol kauwgom, hekwerk opzij geklapt... daar vliegen de tussendeuren al open en klikken er hakken op het zeil. Waar is jullie conciërge? Die is er niet. Pruillip. Ongeloof. Ah, nee hè. Wil jij dan even bellen. Nee, ik geef les vandaag en jullie hebben zelf het nummer ook. Pruillip. Ja hoor eens, dat is onze taak niet. Bozig klikken de hakken weer richting de tussendeur. Het lag dus bepaald niet voor de hand dat onze huurders ons de helpende hand zouden bieden bij onze nachtelijke wake. We zagen ons dan ook al met walkietalkies door de gangen sluipen. Bravo. Bravo. Hier alles veilig. Hoe gaat het daar? Over. Breakie. Breakie. Groep van tien man nadert achteringang. Assistentie gewenst. Over en sluiten. En stel dat de zaak ondanks ons manhaftig verweer alsnog in de hens vliegt, is het dan de bedoeling dat we zelf de brandspuit ter hand nemen of achter de daders aan gaan? O nee, schrijft de burgemeester in zijn brief, het personeel dient alleen de wacht te houden en in geval van onraad Bromsnor te bellen. Die aanbeveling geeft de doorslag. We bellen Bromsnor regelmatig. Soms komt hij. Om de conciërge te beboeten die het in zijn getergde hoofd haalde om een brutale jongen die de ramen in stond te kinkelen onder zijn billen te schoppen of om wekenlang collega’s in het ongewisse te laten over de afhandeling van een ongegrond gebleken klacht. Verder komt Bromsnor nooit. Straks hebben we in onze ijver om het gebouw heel te houden, weer iets gedaan waarvoor hij uit moet rukken. Dan maar liever een gemold gebouw.