blad nr 16
24-9-2008
auteur . Overige
Column

Klaartje

Ze was de kleinste van de klas, maar dat gold niet voor haar daden. Klaartje nam het zwart-witstandpunt in dat men voor of tegen haar was. Dat gold voor docenten, maar meer nog voor leerlingen. Haar vriendenkring wisselde voortdurend: een vriendin van gister was vandaag de vijand en andersom. Ze had een abonnement op 'het laatste woord'. Wat ze zei viel meestal wel mee, maar het was die blik waarmee ze het zei. Ze keek je dan aan met haar hoofd iets schuin en een flauwe glimlach om de lippen, zo van: daar heb je niet van terug, hè?
Had iemand daar wel van terug, dan schakelde Klaartje over naar het volgende niveau. Ze werd kwaad en begon te schelden, waardoor je alle reden had om haar te verwijderen. Of ze bleef kalm en maakte een dermate gemene opmerking, dat de klas muisstil toekeek hoe de docent zou reageren. Herhaaldelijk belde een ouder om zijn beklag over haar te doen. Maar meestal was Klaartje ongrijpbaar, omdat ze het gewoon goed had bedoeld en haar opmerking alleen maar verkeerd was uitgelegd. Klaartje werd vaak geschorst vanwege haar gedrag. Ik had met de regelmaat van de klok contact met haar moeder, die het ook niet meer wist.
Ze had zelfs een keer een meisje bedreigd, dat nog geld schuldig was aan een gezamenlijke vriendin. Er vielen klappen en de politie werd erbij gehaald wegens mishandeling. Het kwam ook voor dat ik de ene dag een klagende ouder aan de lijn had gehad over ruzie, terwijl de dag erop datzelfde meisje tot vriendin was verheven en kwebbelend en breed lachend het hele uur naast haar zat. Wat zeg je dan tegen zo'n ouder?
Uiteindelijk kwam boven water dat Klaartje ADHD had en ze werd op medicatie gezet. We zouden opletten of dit een positieve uitwerking op haar gedrag zou hebben. Klaartje werd inderdaad rustiger. Maar nog steeds wenste ze zich aan geen enkele regel te houden. De medicijnen hadden ervoor gezorgd dat onze Klaar niet langer impulsief weigerde te doen wat moest, maar weloverwogen. Ze werd nog steeds geschorst, al was het met de helft afgenomen. De school bleef niks en ze leefde nog steeds op voet van oorlog met bijna iedere docent.
Klaartje was wel slim. Ondanks alle gemiste lessen haalde ze redelijke cijfers. Daarom konden we ons tijdens de rapportbesprekingen met de ouders beperken tot haar gedrag. Die hadden trouwens een goede oplossing: als we haar van kader naar theoretisch zouden overplaatsen, zou ze meer uitgedaagd worden, ze verveelde zich nu zo. Wij docenten dachten daar iets anders over.
Het jaar sleepte zich voort. We probeerden de eindstreep te halen zonder al te grote aanvaringen met Klaartje. Het lukte, op de een of andere manier. De laatste les liep Klaar de deur uit, draaide zich nog even om en zei: “Meneer, ik heb een topjaar gehad!” Ik vraag me nog steeds af waar ze het over had.