- blad nr 11
- 31-5-2008
- auteur T. van Haperen
- Column
Blijf klagen!
Daar dachten de leerling en haar ouders anders over. Zij spanden een rechtszaak aan. De dyslexiebegeleiding in die derde vwo-klas was onvoldoende, het dyslexiebeleid - zoals extra tijd voor proefwerken - werd niet uitgevoerd, de particuliere instelling had 20 duizend euro gekost. Of die nalatige Amsterdamse school dat bedrag even wilde terugstorten. De rechter wees de vordering af, want de mentor had met de ouders gesproken, ze zijn door de leraar Frans naar de dyslexiecoördinator verwezen en klaagden pas in mei bij de schoolleiding.
Wij leraren horen blij te zijn met deze rechterlijke uitspraak. Het hek is immers van de dam als lastige ouders bij de rechter gelijk krijgen. Maar eerlijk gezegd lijken deze mensen me geen stalkers met de stereotype ouderplank voor het hoofd. Na alles geprobeerd te hebben, spreken ze pas aan het einde van het schooljaar de directie aan. De rechter verwijt ze dat zelfs en constateert verder dat de school procedureel juist heeft gehandeld. Dat mag zo zijn, maar met een waardeloos taalgevoel, een stoornis zelfs, een in onze werkelijkheid afwezige taal leren, is schier onmogelijk. Een gesprek met de mentor en een verwijzing naar de dyslexiecoördinator zijn dan in ieder geval loze gebaren. Bovendien voldoet het kind in de eerste twee klassen aan de eis. Een jaar later staat er een 1,6 op het eindrapport. Heb jij wel eens 1,6 gegeven voor een jaarprestatie? Ik nooit! Vergeet niet, een 3 vwo-leerling met een 8 voor Frans kan nog geen gesprek in die taal op gang houden. Een 1,6 is dan het equivalent van achterlijk. Dat is deze leerling niet. Ze haalt ondanks alle misère in zes jaar haar vwo. Het enige wat ze daarna vraagt, is een bijdrage in de kosten. Met haar leerprestatie toont ze namelijk haar gelijk aan. Waarom komt dan de compensatie van het door de school opgelegde tempoverlies voor haar rekening?
Dit soort rechtszaken zullen in de toekomst vaker voorkomen, want de aandacht voor beoordelingsprocedures op papier groeit. Laatst, op een school, een gesprek tussen een coördinator en een leraar. Een leerling had wederom zijn mondeling gemist. De ouders hadden een brief met regels ontvangen, waren formeel op hoogte en de coördinator stelde een even rechtmatige als dodelijke beoordeling voor: een 1. De leraar besloot anders, haalde het kind onverwacht uit de klas en gaf hem op zijn lazer. De leerling barstte in huilen uit, droogde vervolgens zijn krokodillentranen, deed gedwongen dat mondeling, scoorde een voldoende en haalt nu wel zijn diploma. Zo hoort het, streng in de benadering en clement in de afrekening. Helaas is de werkelijkheid vaak andersom en dus blijven ouders klagen… gelijk hebben ze.