blad nr 9
3-5-2008
auteur . Lachesis
Column

Meewarig

Aan het eind van de gymles komt collega K. aangeslagen de school binnen strompelen. Er is iets helemaal mis met mijn been, kreunt hij. Maar wat heb je dan gedaan, vragen collega L. en ik verbaasd terwijl we hem ondersteunen. Tijdens de instructie sprong ik over een bank, kermt hij, terwijl hij zich moeizaam op een stoel laat zakken. Maar je doet toch nooit een oefening voor, roepen wij tegelijk. K. klemt zijn kaken op elkaar. Dit keer wel, antwoordt hij met een zuinig mondje. We kijken elkaar aan en grijnzen. K. is bepaald geen sportfanaat. Er moet een reden zijn waarom hij plotseling als een jonge hinde door de zaal springt. Die reden heet midlifecrisis. In het ziekenhuis blijkt dat zijn achillespees is afgescheurd. Dat hebben die mannen er nou van, zeggen we meewarig tegen elkaar. Gelukkig hebben we daar als vrouwen niet zo snel last van. Op een dag loop ik neuriënd de klas in. Gedachteloos ga ik op mijn stoel in de kring zitten. Dan zie ik dat Joram zich naar Ziad buigt en hem iets in zijn oor fluistert. Ziad kijkt grijnzend in mijn richting. Is er iets, vraag ik. Joram kijkt mij grinnikend aan. Ja, eh… volgens mij zong u zojuist een liedje van 50 Cent. De klas valt onmiddellijk stil. Horen ze dat goed. Neuriet die oude dame een liedje een rapper? Zo’n liedje waarover ze altijd het machtswoord spreekt als zij er op Youtube een filmpje van aangeklikt hebben. Ha, ha. Dat is me nou toch wat. Dus u vindt het eigenlijk wel een leuk liedje, vraagt Joram. Ik slik. Jawel, antwoord ik, ik vind de muziek wel aardig maar die tekst en die dansbewegingen vind ik ver-schrik-ke-lijk! Ziad en Joram zijn niet onder de indruk. Ze blijven grijnzen. Hoe klinkt dat liedje ook al weer, vraagt Lila. I take you to the candyshop, zingen Ziad en Joram. Lila knikt. Ze weet het weer. Ik draai het als ik sport, verdedig ik mezelf. De grijns op hun gezichten wordt er niet minder op. Je kunt niet sporten op Bach en Mozart, benadruk ik. Het helpt niet. Er komen alleen maar grijnzen bij. Weet u wel dat dit liedje helemaal niet over een echte candyshop gaat, vraagt Ziad proestend. Ja, dat weet ik heel goed, antwoord ik, terwijl ik op een mogelijkheid broed om het gesprek een andere draai te geven. Wat luistert u allemaal nog meer, vraagt Lila nieuwsgierig. De hele klas buigt zich naar voren. Maar ik pas wel op. Ik noem een aantal onschuldige artiesten en zorg er voor dat het geruststellend ouderwets klinkt. Ze knikken en kijken verveeld. Mooi zo. Behendig laveer ik mijzelf uit mijn benarde positie. Dan komt collega L. plotseling binnen. De juf luistert naar 50 Cent, brullen Joram en Ziad tegelijk. L. knikt. Ik weet het, zegt ze, er staan wel meer rare dingen op die IPod van haar. Wat dan, roepen de leerlingen. Ja, hoe heet ‘ie, peinst L., zo’n blanke rapper? Eminem, zegt Ziad. Ja, die, antwoordt L. Het is alleen maar om op te kunnen sporten, zeg ik met een zuinig mondje. Deze verklaring volstaat niet. Bij de kinderen niet en bij L. niet. Ik zie het in haar ogen. Er huist dezelfde meewarige blik in als waarmee we destijds samen naar K. keken.