• blad nr 21
  • 1-12-2007
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Catwalk

Dit is er weer zo één, denk ik tevreden na een stagebezoek: spetterende geschiedenisles, liefdevolle begeleiding, consciëntieuze voorbereiding, uitstekende stagemap, enthousiaste mentor. Maar helaas zit niemand op haar te wachten. Ze is een vrouw. Op pabo’s en basisscholen zijn vrouwen in de meerderheid. Dat wordt ze hevig kwalijk genomen. Het land jammert. Het klaagt dat er iets verloren gaat.
In het programma Hollands Next Top Model loopt een catwalkspecialiste rond. Een van de deelneemsters heeft moeite met het loopje. Ik zal eens even voordoen hoe je loopt, kondigt de specialiste aan, al denk ik eerlijk gezegd niet dat ik in staat ben om het zo slecht te doen als jij. De specialiste waggelt de catwalk over. Is het zo erg, wanhoopt de arme kandidate. Nee, riposteert haar kwelgeest, het is erger.
Er zijn veel catwalkspecialisten in Nederland. Vooral in het onderwijs. Stuk voor stuk zoomen ze in op een onderdeel van dit beroep en jammeren dat het erger is dan erg. Het rekenniveau, de waarden en normen, de verwijzingen, de kwaliteit van zus of zo. De kranten komen kolommen tekort om al die aanklagers ruimte te geven. De laatste tijd is er veel te doen over de overvloed van juffen. De juf vindt rondrennende en onderzoekende jongetjes lastig, en dat zijn ze ook, schrijft Aleid Truijens in de Volkskrant van 17 november, Jongetjes, eeuwenlang het ijkpunt, lijken nu de afwijkende, storende soort, vervolgt ze. Truijens treurt over de teloorgang van het mannelijke rolmodel. Ze wil de meester terug en roept op tot de instelling van een taskforce ‘Red de jongens’.
Jongens redden… ik zou er nooit opgekomen zijn. Ze kunnen dat in de regel uitstekend zelf. Daarom kiezen ze waarschijnlijk ook het hazenpad op de pabo. Waarom zou je uit vrije wil een maatschappelijke functie ambiëren die chronisch onder vuur ligt? Wat voor eer valt daar te behalen? Vrouwen voelen die mores veel minder goed aan. ‘Ik wilde altijd al iets leuks met kinderen doen’, vertellen ze bij de start van het eerste jaar. En met verbazing horen ze op verjaardagsfeestjes het geweeklaag aan over het niveau van pabostudenten. Is het echt zo erg, vragen ze dan. Zoals hun volwassen evenknieën in het basisonderwijs ook altijd verbaasd opkijken als er weer een nieuwe aanklacht tegen hen wordt geformuleerd. Waarna ze vervolgens welgemoed en met adembenemende onbaatzuchtigheid opnieuw het veelkoppige monster van de kritiek tevreden proberen te stellen. Is het echt zo erg, vragen ook zij onzeker. Erger, antwoorden hun kwelgeesten. In Finland zijn de leraren nog trots op hun beroep, schrijft de Volkskrant. Uit het artikel blijkt dat de Finnen er in geslaagd zijn het prestige van dit vak hoog te houden, al krijgen de onderwijzers er maar een schijntje uitbetaald. De leraren zijn daar hoogopgeleid, de scholen hebben een grote vrijheid en kunnen het zonder bureaucratie stellen. Het systeem is gebaseerd op vertrouwen, niet op controle. Deze omstandigheden zorgen er kennelijk voor dat onze Finse collega’s het voor lief nemen dat ze in een doos moeten slapen. Vrouwen èn mannen. Het wordt inderdaad tijd voor een taskforce. Een taskforce ‘Prestige’.

www.columnsvanlachesis.nl

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.