• blad nr 21
  • 1-12-2007
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

Tough guys don’t dance

Het bericht van de dood van Norman Mailer brengt me even terug in de tijd. Ik moet denken aan mijn eerste jaar voor de klas. In de lerarenkamer waren geen leeftijdgenoten en daardoor voelde ik me ongemakkelijk. Om mezelf een houding te geven las ik tijdens de pauzes Tough guys don’t dance van Mailer. Via dat boek kwam ik in gesprek met een collega Engels en ontdekte dat ook oudere mensen aardig kunnen zijn. Na die bevinding ging de inpassing in mijn nieuwe werkomgeving redelijk vanzelf. Ik gaf in die tijd 27 lessen. Niet lang daarna sloopte ik mezelf met 32 lessen per week.
Nu, twintig jaar later, kijk ik om me heen en constateer dat die lestaak nog steeds bizar is. Mijn vaksectie heeft twee fulltimers. Dit zijn goede leraren, tough guys die tegen een stootje kunnen en dat is maar goed ook. Want de één verzorgt 31 lessen per week, de ander 29. Ze zijn daarnaast mentor, begeleiden profielwerkstukken en als collega’s zich niet lekker voelen, repareren zij ook nog eens een à twee keer per week de lesuitval.
Toen ik begon, vrat de economische crisis de overheidsfinanciën weg en ja, leraren gaven veel les, maar dat kon even niet anders. Vanaf halverwege de jaren negentig nam de welvaart echter explosief toe, zijn er miljarden naar de sector gegaan en blijft het aantal door de leraar te verzorgen lessen gelijk. Inderdaad, mijn werkgever en de vakbonden beweren anders. Het door hen decentraal afgesproken aantal klokuren voor de klas garandeert een maximum van 24 lessen per week. Althans, zo stond het ooit in de krant. Helaas heeft deze arbeidsovereenkomst in de alledaagse werkelijkheid weinig betekenis. Omrekenen van klokuren naar lessen is een ondoorgrondelijk sommetje, alleen begrepen door het hoofd personeelszaken. De leraar trekt daarbij steevast aan het kortste eind.
Kijk, de commissie-Rinnooy Kan en de minister constateren terecht dat lesgeven en ontwikkeling in het vak bij elkaar horen. Maar hun ideeën lijken kansloos, omdat de taakbelastingsystematiek productie centraal stelt en uitnodigt tot stagnatie en burn-out. ‘Ja’, zullen de bonden zeggen, ‘precies daarom dreigden we met acties.’ Kan zijn, maar zowel inzet als resultaat getuigt van weinig ambitie. Al voor de capitulatie van de werkgevers stond de cao stevig in de grondverf. Daarbij oogde de voorgestelde loonsverhoging ook nog eens alleszins redelijk.
Bij de werkdruk regeert nog steeds de realiteit van de vergadertafel, met geleuter over klokuren. Wanneer begrijpen vakbondsbestuurders eindelijk eens dat de tijd van vage afspraken voorbij is? De werkelijkheid van de werkvloer bestaat uit lessen en leerlingenaantallen per les. Eis daarom de volgende keer dat leraren maximaal 25 lessen van vijftig minuten per week mogen geven, aan groepen van maximaal 25 leerlingen. Kortom, stop met gênante rituele dansen met onderwijsmanagers en dwing echte werkdrukverlaging af. Mailer had gelijk… Tough guys don’t dance!

Dit bericht delen:

© 2021 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.