blad nr 7
7-4-2007
auteur . Overige
Het moment

Krassen

Vanmorgen zat J. weer bij mij in de klas. Ikzelf zag op tegen de rekenles. Juist voor J. met zijn autisme en een korte spanningsboog zijn de rekenlessen altijd een drama. De uitleg is voor hem te lang. Vandaag heb ik naar mijn idee een heel leuke instructie voorbereid, zou het dit keer dan wel lukken?
Zodra ik begin met vertellen zie ik dat het al misgaat. Het begint met het wiebelen op de stoel, waarna hij toch heel langzaam begint te neuriën. Na mijn instructie, gaat langzaam zijn vinger omhoog: “Juf, wat moeten we nou eigenlijk doen?” De moed zakt me in de schoenen. Weer niet gelukt!
Opeens moet ik denken aan een opmerking van een collega. “Maak eens een krasblad voor hem, zodat hij elke som die hij afheeft kan afstrepen en meteen een overzicht heeft.”
Ik besluit het te proberen, misschien lukt het wel. Ik loop snel naar het magazijn, haal wat leuk gekleurd papier en schrijf de sommen erop.
“J. je mag elk sommetje wat je af hebt wegkrassen. Als je alles hebt weggekrast, mag je wat voor jezelf gaan doen”, vertel ik hem rustig.
Die ochtend werkt J. heel rustig. Aan het einde van de rekenles komt hij trots naar me toe gerend. “Juf het is me gelukt, en ik snap het ook!” Ik slaak een zucht. Wat een overwinning, al helemaal voor hem.
De volgende morgen staat J. naast mijn bureau. “Juf, kan ik weer een krasblad krijgen, want dat vind ik heel handig!”
Met dank aan mijn collega.

Sanne Vos, Huizen