blad nr 4
24-2-2007
auteur . Lachesis
Column

Wapperende jaspanden

Als elfjarig meisje stond ik eens op het punt een grote steen naar de overkant van het veld te gooien toen ik een suizend geluid hoorde van een steen die naar mij werd gegooid. Ik draaide mij om en zag de steen tegen het voorhoofd van mijn zevenjarige buurmeisje Anja slaan. Een fractie van een seconde nadat de steen haar geraakt had spleet de huid uiteen en druppelde er bloed naar beneden. Ik keek er met afgrijzen naar. Het leek of het in slow motion ging. De schrik verlamde haar even, maar de pijn bracht haar weer bij haar positieven. Ze zette het op een krijsen en rende in paniek naar huis. Anja had eigenlijk niet bij deze buurtruzie mogen zijn. We hadden beloofd goed op haar te passen. De ruzie had zich echter zo snel en heftig ontwikkeld dat ze precies tussen ons in stond toen de stenen ons om de oren vlogen. We stopten met gooien en renden achter haar aan. Er maakte zich een stiekeme euforie van mij meester. De moeder van Anja beschikte over een explosieve aard. Er stond iets te gebeuren. Dat was zeker. Haar reactie stelde mij niet teleur. Ze onstak in grote woede en sprong op haar fiets. Wij sprongen ook op de fiets en raceten achter haar aan. Als een vleesgeworden godin der wrake fietste de moeder van Anja met wapperende jaspanden de straten van de wijk door op zoek naar de onverlaten die haar dochter verwond hadden. Tevergeefs. Maar de enorme rellerige opwinding waarmee we achter haar aan fietsten, haar ophitsten en haar steeds nieuwe wandaden opdisten over die rotkinderen van om de hoek, herinner ik me als de dag van gisteren. Ik weet dan ook precies wat de meisjes in mijn klas beweegt als ze hun moeders met allerlei halve waarheden op weg sturen: rellerige opwinding. Het zou me een lief ding waard zijn als die tocht niet, inclusief wapperende jaspanden, in ons lokaal eindigde. Een fikse ruzie tussen elfjarige meisjes is een natuurverschijnsel. Een mini aardbeving. Ineens rommelt de aarde, verduistert de zon en vallen her en der meisjes om. Het zijn nooit dezelfde meisjes die vallen. Het zijn ook nooit dezelfde meisjes die blijven staan. Slachtofferschap en daderschap gaan in deze klas naadloos in elkaar over. Het is nooit duidelijk hoe het zo uit de hand heeft kunnen lopen en het is een riskante aangelegenheid om het conflict te beslechten. Toch is dat precies wat mijn collega en ik proberen doen. We zullen wel moeten. Tijdens deze ruzies hebben de jongens en wij in deze klas namelijk niets meer aan ons leven. Toch zijn de moeders van deze Lucretia’s geen tel onder de indruk van onze interventies. Hun dochter is immers het slachtoffer! De een na de andere moeder komt op hoge poten de klas binnen. Ik heb het helemaal gehad met die vreselijke Jennifer, briest de moeder van Myrthe. Ik weet niet wat er gebeurt als ik Myrthe in mijn vingers krijg, dreigt de moeder van Jennifer. Jullie zien nooit wat, gromt de moeder van Tessa. Ik denk dat ik toch maar eens op zoek ga naar een andere school, intimideert de moeder van Fleur. Elfjarige dochters met hun elfjarige moeders. Gevangen in emotionele, verstikkende navelslierten die even plotseling wegdrijven als ze zijn komen aandrijven. Heel gezellig hebben de meisjes het dan weer met elkaar. Heel tevreden zijn hun moeders dan weer met ons. En wij? Het liefst zetten we het op een krijsen en rennen we naar huis.

www.columnsvanlachesis.nl