blad nr 4
24-2-2007
auteur . Overige
Het moment

Twents

Op de internationale taalschool voor volwassenen in Hengelo (nu het roc van Twente) gaf ik Nederlands als tweede taal. In mijn groep zat een man uit Eritrea. Destijds was je als docent verplicht huisbezoeken af te leggen. Het wel en wee van de cursist stond bij ons hoog in het vaandel en dus was het van belang te weten hoe de thuissituatie was. Zo ging ik op huisbezoek bij de familie uit Eritrea. Ze woonden in Weerselo, een dorpje bij Oldenzaal. De ontvangst was zeer hartelijk en ik werd uitgenodigd mee te eten. Het gezin bestond uit vader, moeder en een jongetje van 6 jaar.
Na het eten moest ik uitgebreid de fiets van het ventje bekijken. Hij was er trots op. Het fietsje had ook nog een versnelling, zei hij. Op deze uitlating reageerde ik met te zeggen dat hij zulke moeilijke woorden kende en dat hij al goed Nederlands sprak. Dat leerde hij op school, zei hij. En toen kwam heel trots: “Moar ik kan ook Twents proat’n.” Ja, zei zijn moeder, maar dat mag hij thuis niet, want dan begrijp ik hem niet.
Prachtig was het, een jongetje uit Eritrea met een donkere huidskleur en pikzwarte krulletjes dat Twents sprak. Nu zo’n twaalf jaar later kom ik de familie nog wel eens in Hengelo tegen. Een gezin met drie kinderen, de moeder volgt een beroepsopleiding, de vader heeft een goede baan en het jongetje van toen… Hij zit op het atheneum en spreekt Nederlands en Twents!

Reinie Heimerikx, Hengelo