blad nr 1
13-1-2007
auteur . Lachesis
Column

Onnavolgbaar

Het beste is om er geen acht op te slaan. Maar het beste is niet altijd het eenvoudigst. Vooral niet op de momenten dat hij tijdens de regieaanwijzingen ook nog aan mijn mouw trekt. Juf, kan ik niet beter…? Vastgebonden worden aan een boom, vul ik in gedachten aan, totdat het feest over is, net als de bard in de verhalen van Asterix en Obelix.
Tim speelt de rol van Sinterklaas. Het is de simpelste rol van de hele musical. Hij hoeft alleen maar naar het publiek te zwaaien en op een bepaald moment verfomfaaid en nat op het toneel te verschijnen. Zelf is hij helaas niet van mening dat het een rol van niets is. Hij denkt zo lang en diep na over elke acteerbeweging dat hij op het laatst alleen nog verkrampt en confuus over het toneel dwaalt. Zijn klasgenootjes ziet hij daarbij om de haverklap over het hoofd. Let op, hier komt Sinterklaas! We zien vele kanten van hem: zijn achterkant, zijn bovenkant als hij pardoes over een Piet valt, we zien alleen nooit zijn voorkant op de plek waar hij hoort. Hij ziet zelfs kans om in een zich elders afspelende scène op te duiken. Ben jij zojuist niet met schip en al vergaan, wanhoop ik, als de handeling door zijn gedrag tot stilstand is gekomen. O ja, mompelt Tim, terwijl hij met zijn onhandig om zich heen gedrapeerde tabberd van het toneel afklautert. Stanley, zou je hem alsjeblieft de hele tijd in de gaten willen houden, vraag ik. Stanley knikt. Dat moet hem wel lukken als hoofdpiet. In het begin begeleidt Stanley Sinterklaas dan ook respectvol bij al zijn onnavolgbare impulsen, maar op het laatst kan hij zich niet meer beheersen en sleept hij de oude baas resoluut onder zijn armen het toneel af. Denk toch eens na, joh!
Een week voor de opvoering van de musical komt Tim met zijn moeder de klas in. Moet hij echt nat worden tijdens de opvoering, vraagt ze. Ja, zeg ik, de boot slaat om. Ze lijkt niet overtuigd. Dus dan loopt Tim de rest van de dag in natte kleren, stelt ze bozig vast. Alleen zijn tabberd maar, licht ik toe. Nou ik geef voor de zekerheid toch maar droge kleren mee, besluit ze. Driftig beent ze de klas uit. Tim volgt mij bedrukt. Juf, ik geloof dat ik beter maar helemaal niet nat kan worden. Mijn moeder kan daar niet tegen. Ik draai me om. Dat is goed Tim, spreek ik vervaarlijk rustig, maar dat betekent wel dat je vanaf nu geen Sinterklaas meer speelt. Dan been ook ik driftig weg. ’s Middags is het probleem tot megaproporties uitgegroeid. Tim snift onophoudelijk en ook zijn moeder is in alle staten. Wat willen jullie nu eigenlijk, vraag ik verbaasd. Sinterklaas spelen, sniffen ze samen. Ik besluit mij over te geven. Ik kan hier niet tegenop. Als ik mij nog één seconde met Tim bezig moet houden, moet ik zelf aan die boom tot het feest over is.
De musical is een groot succes. De leerlingen spelen de sterren van de hemel. Ik slaag erin om Tim niet één keer serieus waar te nemen en klap om het hardst. Dan zie ik dat zich uit de groep ouders de moeder van Tim losmaakt. Ze loopt gehaast op me af. Ik wacht gelaten af. De moeder van Tim slaat haar armen om me heen, drukt haar lippen op mijn wang en zegt: Wat ben ik toch een vreselijke moeder, hè? Och, zeg ik verward.

www.columnsvanlachesis.nl