blad nr 1
13-1-2007
auteur . Overige
Het moment

Ontploffing

Het is zo’n dag waarin niets lukt. Zo’n dag waarin je je beste beentje voorzet, maar tevergeefs. Deze groep 8 heeft overduidelijk nergens zin in. Een klassengesprek voeren? Hoezo klassengesprek? We praten toch al? Instructie geven? Instructie waarover dan? Zoek het uit, meester! Zelfstandig werken dan maar? Zelfstandig oké, maar werken, echt niet!
In de loop van de dag raakt mijn maat vol, overvol. Deze jonge, enthousiaste leerkracht is het spuugzat. Na de gebruikelijke kalme waarschuwingen ontplof ik op een manier waarop ik nog nooit ben ontploft. “Waar zijn jullie mee bezig? Ik begrijp er helemaal niets meer van! Ik probeer het te begrijpen, maar ik kan het niet begrijpen! Trouwens, ik wil het helemaal niet meer begrijpen en ik zal het niet begrijpen!”
Briesend kijk ik om me heen om het effect van mijn uitval te overzien. Een paar geschrokken gezichten, een paar onverschillige, en één vinger die aarzelend maar vastberaden de lucht in gaat. “Wat heb jij op dìt moment te zeggen, Mikel?”, grom ik zo professioneel mogelijk. Dan spreekt Mikel de woorden waarvan ik ogenblikkelijk weet dat ik ze nooit meer zal vergeten: “Meester, u hoeft het ook niet te begrijpen.”
Mikel, alsnog, dankjewel.

Poul van Venrooij, Amsterdam