blad nr 11
27-5-2006
auteur . Overige
Het moment

Schouderklopje

Begin jaren negentig was ik op een school onder de rook van Amsterdam coördinator van de huiswerkklas. Leerlingen die wat hulp nodig hadden, kinderen die thuis geen opvang hadden of lieden die gewoon van de straat gehouden moesten worden, bevolkten dit nobele huiswerkinstituut. Ik was gymnasiumdocent, maar al snel werd duidelijk dat mijn gebruikelijke aanpak niet werkte. Bij nogal wat kinderen was het niet belangrijk dát ik ze iets leerde, maar dat de omstandigheden verbeterden waaronder ze iets kónden leren. Zo was er Frank, door alles en iedereen in de steek gelaten. Na heel, heel veel praten kreeg hij de rust en de geest om aan zijn ronduit rampzalige overgangssituatie te gaan werken.
Aan het eind van het jaar surveilleerde ik in de pauze. Plotseling gloeide er een stekende pijn in mijn schouderblad. Ik draaide me om en daar stond Frank. Alvorens de woorden ‘ik ben over!’ uit te schreeuwen, had hij mij uit pure blijdschap een ‘vriendelijk schouderklopje’ gegeven. Als ik aan hem denk, voel ik nog immer mijn schouderblad, maar ik ben nog steeds apetrots dat het ons gelukt is.