blad nr 2
21-1-2006
auteur . Lachesis
Column

Happinez

Het toeval wil dat beide scholen waaraan ik ben verbonden gelijktijdig het plan hebben opgevat een andere koers uit te zetten. Dat mag een nobel streven zijn maar hoeft niet noodzakelijk tot een even nobel einddoel te leiden. De redenen om tot koerswijziging over te gaan verschillen voor beide scholen, maar de hoge vloedgolven die deze tochten tot gevolg hebben zijn nagenoeg gelijk. Ik was er drijfnat van geworden en meende in de verte zelfs gevaarlijke klippen te ontwaren. Het was vooral zo’n verontrustende ervaring omdat ik op beide scholen een totaal andere rol speelde. Op de ene stond ik fier en krachtig in de stuurhut en op de andere dobberde ik troosteloos in een wrak sloepje aan een flinterdun touwtje achter het schip aan. Voor de ene school ging ik te snel, voor de andere te langzaam. Hier had ik dit moeten laten en daar had ik dat moeten doen. Hier had ik te weinig enthousiasme getoond en daar nu juist weer veel te veel. Voor dit ene plan was de tijd niet rijp en voor dat andere plan was het al te laat. Ik belandde in een spagaat en voelde mij de laatste maanden als mijn chronisch onbegrepen held Olivier B. Bommel. Het pad van een rechtschapene is vol kommer, dacht ik regelmatig. Ik probeer niet anders dan mijn plicht te doen en wat is mijn lot? Mijn gemoedsrust is geknakt en ik heb oog in oog gestaan met boze geesten die onverhoeds uit flessen zijn ontsnapt. Door mijn ijzeren wilskracht en sterk gestel ben ik ontkomen maar nu is het genoeg.
Dit getob moest een halt toegeroepen worden. Het werd tijd voor bezinning. Omdat overpeinzingen in dit donkere jaargetijde immer tot al even donkere slotsommen leiden, zocht ik een zonnig en warm oord op. Bij de stapel tijdschriften die ik op een maagdelijk wit strand naast mij neerlegde, had ik in een opwelling het mij onbekende blad Happinez gevoegd. Dat was namelijk precies waar het in mijn werk aan ontbrak op dit moment. Na lezing wilde ik onmiddellijk een week naar een klooster in Nepal, wist ik waarom volgens Marianne Williamson mensen zich tegen verandering verzetten (uit dat bootje, sprak ze vermanend tegen mij) en leerde ik iets over de totstandkoming van een nieuwe aarde, hetgeen mij een peulenschil leek na al die ervaringen die ik opgedaan heb met het nieuwe leren. Maar het meest was ik onder de indruk van de schrijver die me vertelde dat er drie manieren zijn waarop je je werk moet benaderen om er niet onder te lijden: doe het met plezier, enthousiasme of met aanvaarding, schreef hij. Bij de eerste twee kon ik me veel voorstellen, bij aanvaarding niets. Nooit meer in de contramine, geen postvakkenacties meer, geen hakken in het zand, geen vuist op tafel, geen geschmier, geroddel, getob? Wie was ik dan nog en waar moest het heen met de wereld? Ik keek op en zag de dolfijnen voor mijn ogen buitelen. Niet veel later zag ik op weg naar het volgende hotel alligators soezen in de zon en zeekoeien zwemmen in kreken. Er waren overal schilderachtige meertjes en overvolle sinaasappelbomen. Het was warm en de zon scheen uitbundig.
What it all comes down to, is that everything’s gonna be quite alright, schalde ik met Alanis Morissette mee terwijl ik de luchthaven binnenliep. De aanvaarding lag binnen handbereik. Voor de zekerheid schafte ik op het allerlaatste moment een grote fles single malt whisky aan.