• blad nr 1
  • 7-1-2006
  • auteur . Overige 
  • Dubbelinterview

Dubbelinterview 

Monique Bergmans en Wil Huijben

Er was geen vraag zo gek of ik kon hem stellen’

“Zonder Wil was ik misschien wel gillend weggelopen”, denkt Monique Bergmans, derdejaars student wiskunde. “Monique heeft het volgehouden. Voor mij als begeleider was dat de meest bevredigende gebeurtenis van het jaar”, zegt haar coach Wil Huijben. Zonder steun van een ervaren prof, redden beginnende docenten het vaak niet. Met enige regelmaat brengt het Onderwijsblad hierover een dubbelinterview.

Monique Bergmans, student wiskunde aan de tweedegraads lerarenopleiding van de Hogeschool Utrecht.

“Het dieptepunt? Dat was een les in de tweede klas. Ik had een opdracht gegeven, maar een aantal leerlingen had er geen zin in en stookte de rest op. Er was veel herrie en achter in de klas kregen ook nog eens twee jongens ruzie. Ik wist niet waar ik moest beginnen. Eerst heb ik gedreigd dat ze het achtste uur moesten nablijven en dat ik een onverwachte schriftelijke overhoring zou geven. Een wanhoopsdaad, waar het alleen maar nog drukker van werd. Ten slotte heb ik gezegd dat wie er geen zin meer in had de klas maar moest uitgaan. Driekwart van de klas liep weg. Aan de rest heb ik nog een kwartiertje les kunnen geven.
Twee jaar geleden ben ik begonnen met de lerarenopleiding. In mijn eerste jaar ben ik al snel een extra dag stage gaan lopen. Het jaar daarop had de school een vacature en daarvoor ben ik gevraagd. Ik kreeg twee brugklassen, dat waren gezellige clubjes, maar die ene tweede klas die ik kreeg, was lastig. Dat vonden collega’s ook. Er heerst een relsfeer, schreef de mentor van die klas halverwege het jaar.
Zonder Wil Huijben was ik misschien wel gillend weggelopen. Zij stond altijd klaar met een luisterend oor, echt altijd. Dat was belangrijk, want ik ben iemand die dingen verwerkt door erover te praten. Ik moet mijn verhaal kwijt. Zij wist me steeds weer nieuwe moed te geven. Vanaf dag een heeft ze gezegd: jij kunt dit, het komt goed. Ze gaf tips, hielp me met het voorbereiden van lessen, was soms zelf bij een les. En er was geen vraag zo gek of ik kon hem stellen. Ze nam alles serieus.
Naast die drie klassen heb ik het afgelopen jaar ook nog het tweede en derde jaar van mijn studie gedaan. Achteraf denk ik zelf ook: hoe heb ik het voor elkaar gekregen! Ik was heel enthousiast, maar ik had niet in de gaten hoe zwaar het zou zijn. Maar het is me gelukt en dat is eigenlijk het hoogtepunt van het afgelopen jaar: ik heb het tot het eind toe volgehouden. Na die les waarin driekwart van de klas wegliep, dacht ik: nu ik dit heb overleefd, kan me niets meer gebeuren. Kom maar op! En aan het eind van het jaar waren er brugklassers die vroegen: krijgen we u volgend jaar weer?”

{rechterpagina}
‘Mijn eigen eerste jaar was een ramp’

Wil Huijben, docent wiskunde en begeleider van nieuwe docenten aan scholengemeenschap Laar en Berg in Laren.

“Monique had zelf gekozen voor deze tweede klas. Die kende ze nog niet, en dus hadden de leerlingen haar het jaar daarvoor, tijdens haar stage, geen beginnersfouten zien maken. Zo kon ze met een schone lei beginnen. Niemand had voorzien dat deze klas zo lastig zou worden. Er was een leerling met adhd en die had veel invloed op de sfeer. Het is in die klas inderdaad een keer goed misgegaan, Monique kwam bijna huilend het lokaal uit. Ik heb haar laten uithuilen, en toen was het: jezelf oprapen en opnieuw beginnen. Die klas is streng toegesproken en er zijn ook straffen gegeven. Vervolgens heb ik Monique geholpen een aantal lessen voor te bereiden, het hele rijtje - ‘wat als de klas zus en wat als de klas zo …’ - hebben we afgelopen.
Monique heeft na dat voorval even ernstig getwijfeld of ze verder moest gaan met lesgeven in die klas. Maar ze is toch doorgegaan, ze heeft volgehouden en het tot een goed einde gebracht. Voor mij als begeleider was dat de meest bevredigende gebeurtenis van het jaar. Niet dat dat alleen aan mij te danken is, hoor, want we zijn hier een hecht team en Monique heeft ook veel aan andere collega’s gehad.
Mijn eigen eerste jaar was een ramp. Ik ben in 1989 begonnen. In de lerarenopleiding zat destijds niet eens een stage. Ik werd meteen voor de leeuwen gegooid. Halverwege de les zei iemand: volgens mij is zij nog zenuwachtiger dan wij. Dat vergeet je nooit meer, hoor. Het was echt een kwestie van doorbijten, dat eerste jaar. Maar daarna ging het beter, en ik geef nog steeds met veel plezier les. Waar dat plezier in zit? De leerlingen. Die blik in hun ogen als ze opeens iets door hebben! Het plezier dat ik daarin heb, dat verandert nooit.
Ook het begeleiden van stagiairs en nieuwe docenten vind ik leuk, ja. Die hebben vaak een heel frisse kijk op onderwijs. Ze stellen vragen die je dwingen ook zelf weer eens goed na te denken over je vak. Over hoe je iets goed uitlegt, bijvoorbeeld. Maar het belangrijkste is toch dat je een luisterend oor biedt. Dat is soms heel intensief. Maar als het daarna weer goed met ze gaat, is het de moeite zeker waard.”

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.