• blad nr 1
  • 7-1-2006
  • auteur T. van Haperen 
  • Column

 

Nieuwjaarswens

Naar nieuwjaarsrecepties ga ik nooit. Volstrekt onbekenden wensen mij het beste toe, doen in januari alsof we een nieuwe start maken. Wel jammer, want het zou te gek zijn, opnieuw beginnen. Daarom sluit ik mijn ogen, analyseer, vul de realiteit opnieuw in, spreek mijn wens voor het komend jaar uit. Op mijn nieuwjaarsreceptie is de verbeelding aan de macht.
Kranten schrijven over studiehuis en basisvorming, de minister heeft ze afgeschaft. Onzin, leraren hebben dit beleid nooit echt uitgevoerd. Al die troosteloze sessies, waar onderwijskundigen vertellen wat mis is. De een verbiedt vragen stellen, dat is aan de leerlingen. De ander vindt uitleggen een zonde en verplicht tot vragen stellen. Deze krachteloze flauwekul maakt nul indruk. Ik werk niet anders dan tien jaar geleden.
Inmiddels zijn de pedagogische potsenmakers weggepest uit het studiehuis. De terreur is verplaatst naar de ‘nieuwe’ onderbouw. Vooral vmbo’s laten zich foppen. Het competentiegericht en vakoverstijgend onderwijs groeit daar als kool. De redenering luidt: vmbo’ers onderscheiden zich op twaalfjarige leeftijd totaal van hun havo/vwo leeftijdgenoten. Ze kunnen niet stilzitten, niet luisteren en lezen vinden ze ook vervelend. Vandaar dat zij de algemeen vormende bagage opdoen uit een werkboek, in een rumoerige leertuin en onder de hoede van een begeleider, wiens kwaliteit ‘leuk omgaan met kinderen’ is.
Vmbo en havo/vwo groeien uit elkaar. Deze apartheid leunt op een wonderlijke paradox. De slimme veertig procent leert vanuit een schoolvak met eigen kenobject en aanpak. De dommere rest ontdekt die structuur zelf. Inderdaad, dat kan niet. Vandaar mijn eerste wens. Stop het gelul over werkvormen en organisatie, herstel het vertrouwen in traditionele onderwijswetten. Een leerling die van niks weet luistert of leest, ongeacht schooltype en in stilte graag.
Dan de organisatie. Daar domineert ‘de vrijheid van onderwijs’. Politici discussiëren met passie over artikel 23 van de grondwet. Het bijzonder onderwijs houdt de segregatie in stand, beweren VVD, PvdA, D66 en Groen Links. Niet waar, zegt het CDA.
Allemaal verkopen ze bullshit. Ik werk voor een katholiek bestuur. De paus komt niet eens in de godsdienstlessen aan de orde. In het toelatings- en personeelsbeleid speelt de heilige vader evenmin een rol. Wel krijgen kinderen met een prima Cito-score en een leerstoornis steeds vaker de deur in het gezicht, maar daar kan het Vaticaan weinig aan doen.
Volgens de Onderwijsraad neemt vijf procent van de scholen de levensbeschouwelijke grondslag serieus. Deze fundamentalisten gijzelen het publieke debat en belemmeren een efficiënte inrichting. Want de combinatie artikel 23 en lumpsum maakt van onderwijsbesturen beheerinstellingen, kartels, staten binnen een staat. Vandaar mijn tweede wens. Verander de grondwet.
Orde, dat is in één woord mijn wens. Een orde die berichtgeving, beleidsnotities en praktijk bij elkaar brengt. Een orde die kinderen klaarstoomt voor de keiharde concurrentie van de globalisering.
En dan gaan mijn ogen open, het winterlicht schijnt in mijn gezicht en ik weet, bewustzijn is acceptatie, mijn nieuwjaarswens een hallucinatie. Ook 2006 staat voor leven bij de dag, in chaos, zen en de kunst van het bordschrijven. Wees goed… voor kinderen.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.