• blad nr 21
  • 3-12-2005
  • auteur . Lachesis 
  • Column

 

Misbaar

Jennifer en Myrthe hebben ruzie. Knetterende ruzie. Dat komt zo eens in de week voor en is niet erg. Er is nooit een slachtoffer. Daarvoor zijn ze genoeg aan elkaar gewaagd. De moeder van Jennifer denkt echter dat haar dochter gepest wordt op zulke momenten. Dat is wel erg. Daardoor zijn wij, de juffen, het slachtoffer van haar telefoonterreur. Keer op keer leggen wij uit de zaak onder controle te hebben en de kemphanen in de houdgreep. Maar de moeder van Jennifer is van mening dat haar kemphaantje niet in de houdgreep hoort, zij lijdt namelijk ernstig onder het gedrag van Myrthe. Dat is niet waar. Jennifer lijdt maar onder een ding: zij legt het op punten af tegen Myrthe. Myrthe is net een tel slagvaardiger, bijdehanter en gewiekster.
Raak me niet aan, briest Jennifer, als Myrthe per ongeluk iets te dicht langs haar heen loopt. Onmiddellijk ontvouwt zich een geamuseerd trekje om de lippen van Myrthe. A gut, grinnikt ze, kun je hier al niet tegen vandaag. Dat is wel heel weinig hè? En dit dan? Myrthe prikt Jennifer heel zachtjes met haar vinger in de arm. Jennifer ontploft zowat. Myrthe acteert opperste verbazing. Poeh, poeh, zucht ze theatraal, nou vooruit, laat ik het dan nog zachter doen. Er volgt een vrijwel onzichtbaar prikje. Als Jennifer nu in de lach zou schieten, zou alles voorbij zijn. De ondertoon van Myrthe geeft duidelijk aan dat het sop haar de kool niet waard is, dat het zo allemaal weer koek en ei is tussen hen. Maar Jennifer is niet van plan te stoppen. Ze is van plan om veel misbaar te maken. In kabaal maken is zij een ongekroonde koningin. Het is een wapen van belang tegenover alle gewiekstheid van haar vriendin. Succes verzekerd. Is het niet op school, dan is het wel thuis. Dus spreek ik, na het zoveelste opgewonden telefoontje van Jennifers moeder, af dat de dames de komende week vijf minuten na elkaar de school verlaten. Dan kunnen zich geen onverkwikkelijke taferelen meer afspelen op weg naar huis. Als Myrthe als eerste vertrekt zie ik de moeder van Jennifer buiten staan posten. Myrthe zwaait vrolijk naar haar. Het duurt nog zeker vijf minuutjes hoor voordat Jennifer komt, roept de schavuit met een vriendelijk toetje. Ik kreun als ik naar het rood wordende gezicht van de moeder van Jennifer kijk. Ja hoor, daar komt ze aan. Ze schudt nog net niet met haar vuist. Kun je Myrthe geen protocol laten ondertekenen, brult ze al van verre. Morgen zijn het weer de dikste vriendinnen, antwoord ik, dat gaat al jaren zo. Waarom laat u het nou niet gewoon aan ons over? Maar ze slaapt er niet van, tandenknarst de moeder van Jennifer. Het is elke nacht raak. Ik heb haar maar weer bij mij laten slapen. Mijn vriend is er erg boos om.
De volgende dag laat de ruzie zich weer in een mum van tijd bijleggen. De hele dag trekken Myrthe en Jennifer met elkaar op. Om drie uur komen ze me melden dat ze echt wel weer tegelijk naar huis kunnen. Ik vind het goed. Even later komt Myrthe alleen de school in rennen. Ze is wat wit om haar neus. De zus van Jennifer staat buiten met een grote hond, piept ze. Zuchtend loop ik mee naar buiten. Vertel je zus even dat het weer goed is, schreeuw ik naar Jennifer. Dat doe ik steeds, schreeuwt Jennifer, maar ze gelooft me niet.

Dit bericht delen:

© 2023 Onderwijsblad. Alle rechten voorbehouden
Het auteursrecht op de artikelen in dit archief berust bij het Onderwijsblad, columnisten of freelance-medewerkers. Het citeren van delen van artikelen is toegestaan, mits met bronvermelding. Volledige overname, herplaatsing of opname in andere publicaties is slechts toegestaan na overleg met de hoofdredacteur via onderwijsblad@aob.nl Indien het gaat om artikelen van freelancers zal hiervoor een bedrag in rekening worden gebracht.