- blad nr 15
- 10-9-2005
- auteur E.. Prins
- Mijn collega
Mijn collega
De Pabo vond hij eigenlijk niet leuk. Maar Bart Moerman (28) wist: ‘Als ik eenmaal zelf voor de klas sta, voelt het goed’. En dat was ook zo. “Ik heb er heel veel plezier in.”
Dit schooljaar is hij begonnen in de kleutergroep van de Lucasschool in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. Daarvoor werkte hij vijf jaar op de Taalschool, een onderdeel van de Lucasschool voor kinderen die net in Nederland zijn. Ook daar had hij twee jaar de kleutergroep. Een bijzondere plek voor een meester, weet hij. “Ik ben er in gerold en vond het eigenlijk heel leuk.” Tot zijn verbazing bleek het werk veel breder en uitdagender dan gedacht. “Zeker op zo’n Taalschool ben je toch al heel onderwijzend bezig en de kinderen zijn heel leergierig.”
Een ontspannen, veilige sfeer creëren. Daar ligt zijn kracht. Bart koos daarom bewust voor de Taalschool en een zwarte ‘achterstandsschool’ als de Lucasschool. “Je bent hier veel bezig om de kinderen het zelfvertrouwen en de rust te geven die ze thuis niet altijd hebben. Om een sfeer te creëren waarin ze zich kunnen en durven te ontwikkelen. Dat kan ik goed en dat vind ik ook leuk.” Het is dankbaar werk, vindt hij. “Het komt ze niet aanwaaien dus kan je hier veel betekenen.”
Al in zijn studententijd was Bart lid van de vakbond. Vanuit de protestants-christelijke Marnix Academie was dat vanzelfsprekend het CNV. Maar vorig jaar stapte hij over naar de AOb omdat hij zich aan het oriënteren was op ander werk en in het Onderwijsblad meer personeelsadvertenties aantrof. “Als jonge, nog ongebonden leerkracht, vind ik het belangrijk om op veel verschillende scholen te kijken. Het is mijn schrikbeeld om dertig jaar op dezelfde plek te zitten.”