blad nr 13
25-6-2005
auteur . Overige
Het moment

Het moment

Na een ‘moment’ te hebben voorgelezen aan de leerlingen van de derde klas vmbo uiterlijke verzorging gaf ik ze de opdracht hierover na te denken en een stukje te schrijven. Er kwamen prachtige verhalen waarover we lang hebben nagepraat. Het langzame sterven van een zeer geliefde stiefvader, de gevangenschap van een vader, maar ook een paar verhalen over de basisschool die heel goed zouden passen in het blad.

Aagje Pel, docent gezondheidskunde, Markiezaatcollege, Bergen op Zoom

Krijtje

Een gebeurtenis op de basisschool in groep 6. Ik was, met nadruk op was, het lievelingetje van juffrouw Annet. Doordat ze zo aardig deed, ging ik me steeds gekker en stoerder gedragen. In mijn ogen praatte de juf een beetje bekakt. Eerst vond ik dat niet zo erg maar later ergerde ik me er kapot aan. Als ze iets tegen me zei, sprak ik haar na. Later kreeg ik daar natuurlijk straf voor.
Nu zit ik op de middelbare school en ik maakte hetzelfde mee. Een van de jonge juffrouwen was hartstikke aardig voor me. Mijn klasgenoot Hudda had zonder dat de juf het wist de rand van het schoolbord - daar waar de krijtjes liggen - in het midden gebroken. De hele klas wist het en had er lol om. De juf legde een krijtje op de schoolbordrand en zei: “Oeps… ik laat een krijtje vallen.” De klas was doodstil, net alsof ze wisten dat ik iets zou gaan zeggen. En ja hoor, ik met mijn grote mond: “Oeps… ik laat een krijtje vallen.” Op een bitchy, hatelijke manier. De hele klas ging natuurlijk in een lachstuip. Maar wat ik wil zeggen is dat ik in de loop van de jaren niet veel ben veranderd.

Amber Kreefft

Schoolkamp

Vier jaar geleden zat ik in groep 8. We gingen met de bovenbouw op schoolkamp. Mijn moeder zwaaide me uit. Toen we aankwamen vonden we meteen een leuke kamer voor ons vriendinnengroepje. We wilden het de eerste nacht heel gezellig maken: overlopen naar de jongenskant en kussengevechten stonden op ons programma. Jammer genoeg zaten er twee leerkrachten in de gang die alles in de gaten hielden, dus namen we ons voor om dan maar niet te gaan slapen. Ik was al een beetje weggesuft, veel anderen waren nog aan het keten, toen kwam juffrouw Helena binnen. Volgens juffrouw Helena had ik de minst slaperige ogen. Ze pakte mijn matras en gooide die in een donker kamertje, ik mocht er niet uit voor ik de volgende dag geroepen zou worden.
Ik heb de hele nacht gehuild. Ik dacht aan mijn vader en moeder, hoe goed ze voor mij zijn en hoeveel ik van ze houd. Die zouden me nooit opsluiten in een kamer alleen. Eindelijk werd het ochtend. Op de gang hoorde ik iedereen gillen en lol hebben. Ik lag daar alleen en wilde het kamertje uit en naar huis. Ik moest nodig plassen, maar dat mocht niet van juffrouw Helena. Pas toen de bel voor het eten ging, moest ik me snel aankleden en naar de eetzaal gaan voor ze nog bozer werd. Later moest ik mijn excuus aanbieden en ik deed het ook nog met mijn stomme kop.
Ik zal het nooit vergeven en vergeten wat er gebeurd is. Ik heb er nog vaak nachtmerries over en in een lift of donkere ruimte breekt het zweet me uit. Door die gebeurtenis op de basisschool heb ik vaak het gevoel dat niemand mij mag.

Jojanneke Schrijn