blad nr 12
11-6-2005
auteur . Lachesis
Column

Magie

Zijn haar hangt als een groot scherm om zijn hoofd. Hij heeft het zo lang laten groeien dat er eigenlijk niets meer mee aan te vangen is. Om de haverklap gooit hij het met een ruk naar achteren of houdt hij het met zijn ene hand opzij. Maar afknippen? Geen centimeter. Hij wil er niets over horen. Dave heeft niets met jongens. Hij speelt er nooit mee. Hij is sinds jaar en dag opgenomen in het vriendinnenclubje van Sarah. Op school weten we inmiddels niet beter. Maar daarbuiten wel. Zielig hè, fluisterde een stagiaire mij laatst meelevend in het oor. Zielig, herhaalde ik gestoken, Dave zielig? Ik wist niet waar ik het eerst moest beginnen: met het benoemen van de kwaliteiten van Dave of met het definitief van school verwijderen van de stagiaire.
Dave is hoogbegaafd. Hij werkt met aandacht en plezier. Hij slurpt de informatie in grote hoeveelheden op. Elke dag heeft hij nieuwe boeken bij zich. Hij vertelt honderduit en vraagt mij het hemd van het lijf. De jongetjes in de klas zijn dol op deze eigenschap van Dave. Het levert boeiende gesprekken op en het rekt de kring eindeloos lang. Vraag nog eens wat, moedigen ze aan, terwijl ze gniffelend op hun horloge blikken.
Dave wil niet alleen alles weten, hij wil ook ervaringen opdoen. Laatst had hij zich tot doel gesteld om weerbaar te worden en tegenslagen te leren incasseren. Hij had Ricky, een logge zwaargewicht, gevraagd om hem op het plein op onverwachte momenten te overvallen en tegen de grond te beuken. Ricky had deze opdracht met plezier aanvaard en met overgave uitgevoerd. Ik was al halverwege mijn tirade toen Dave mij, half verdoofd van de klap, verzekerde dat dit allemaal geheel volgens plan verliep.
Op een dag stapt hij de klas binnen met een spreukenboek onder de arm. Vanzelfsprekend krijgt hij meteen de beurt. De hele klas buigt naar voren om het kleinood te bewonderen. Het ziet er spannend uit. Als hij het opendoet, vallen er voorwerpen uit. Dit zijn magische voorwerpen, vertelt Dave, ik heb er heel lang voor gespaard. Hij pakt er een uit de doos, mompelt een spreuk en sluit zijn ogen. Het wordt doodstil in de klas. Dave opent zijn ogen. Je mag er nooit misbruik van maken, hoor, waarschuwt hij. Je mag het ook niet doen om er zelf beter van te worden, anderen mogen er geen schade van ondervinden. De klas kijkt hem gefascineerd aan. Dave zegt de spreuk nog eens op en klemt het voorwerp geconcentreerd vast. De klas herhaalt de spreuk aandachtig. Je moet je ogen dichtdoen, dringt Dave aan. De klas doet de ogen dicht. Het is doodstil. De spreuk galmt door het lokaal. Weet je wat nog moeilijker is, vervolgt Dave. De klas opent de ogen. Visualiseren, gaat Dave verder, visualiseren is het moeilijkste wat er bestaat in de magie. Doe je ogen maar weer dicht. Probeer je een fruitschaal voor te stellen. Zien jullie het? De klas mompelt bevestigend. Goed, nu komt het, fluistert Dave, probeer nu een appel te pakken en ruik eraan. De klas pakt een denkbeeldige appel en ruikt. De concentratie is zo groot dat er een diepe stilte valt. Lukt het, vraagt Dave gespannen. Nee, het lukt niet. Moeilijk hè, zucht Dave, proeven is nog moeilijker. Maar je moet gewoon veel oefenen. Ik doe dat iedere avond. Misschien lukt het me een keer.

www.columnsvanlachesis.nl