blad nr 12
11-6-2005
auteur . Overige
Het moment

Watersnood

In het nieuwe rooster had ik de laatste les op donderdagavond. Niet erg, want de nadelen (haastig wat snacken om zes uur en laat thuis) wogen ruimschoots op tegen de voordelen: gemotiveerde, leergierige deeltijdstudenten en de volgende ochtend niet voor elven hoeven aantreden. Wel erg was dat collega E. voor mij zat. Een bevlogen docent, zo bleek, zijn lessen liepen gigantisch uit. Daarna moest er geplast, gerookt en een bakkie gedaan worden. In plaats van om een uurtje of negen stond ik steevast, want ik moest toch ook heel wat wijsheid kwijt, om tien uur, half elf buiten. Dat viel niet lekker bij het thuisfront.
Voorzichtige suggesties (zal ik je even waarschuwen tegen het eind van je les?) of grapjes (heb je thuis zo weinig te vertellen?) hadden geen succes. Ook duidelijk gemor (als jij uitloopt, gaat er zoveel van mijn les af) kwam niet aan. Psychologie was nu eenmaal, zo moest ik begrijpen, een ingewikkeld en belangrijk vak. Ik nam mijn toevlucht tot opzichtig ijsberen langs de raampjes in de gang of zelfs bekken trekken in de blessuretijd. Maar hij zag mij niet en evenmin dat zijn studenten stikten van het lachen.
Weer zo’n avond dat ik op de gang de minuten voorbij zag tikken, viel mijn oog op de antieke brandslang. Geïnspireerd door Once upon a time in the West rolde ik het vermolmde rubber af, greep het spuitpistool, gooide de klasdeur open en brulde: “Handen omhoog of ik schiet.” Helemaal in mijn rol zakte ik door de knieën en haalde met twee handen de trekker over. Collega E. werd midscheeps door een krachtige straal getroffen. Dat verraste mij zo dat ik de slang losliet die, in alle richtingen kronkelend, voortspoot. De klas lag dubbel. Het duurde geruime tijd voordat iemand ging kijken hoe we deze zondvloed konden beëindigen.
Van lesgeven kwam niets meer. Met man en macht, papieren handdoeken, wc-rollen en ergens gevonden spandoeken (voordeel van een sociale opleiding) werd de boel aangedweild, terwijl de technici probeerden een hoofdkraan te vinden. Daarna moest iedereen toch even op adem komen en napraten. Gelukkig was er om de hoek een gastvrije kroeg.
Aan het eind van het jaar kreeg ik van de betreffende lesgroep een gigantische plant. Naast het verplichte ‘Bedankt voor de lessen’ en alle namen een PS: Niet vergeten water te geven.

Marianne van Raaij, Den Haag