blad nr 7
2-4-2005
auteur . Lachesis
Column

Onzichtbare druk

Hij had een hoge muur om het zwembad gebouwd, vertelde Alexander grijnzend. Geen enkel lid van de door hem gecreëerde Simsfamilie was in staat geweest om eroverheen te klimmen. Uiteindelijk was iedereen jammerlijk verdronken. Ik kijk hem aan. De Sims. Dat is toch een onschuldig computerspel? Kun je dat er dan ook mee doen, vraag ik naïef. O ja, grinnikt Alexander, laatst heb ik nog een heel huis in de fik gestoken. Het gekrijs van al die mensen die er nog in zaten, was het leukst geweest.
Alexander is nog maar tien. In die tien jaar maakte hij meer mee dan een ander in een heel leven. Zijn vader werd voor zijn ogen doodgeschoten op straat. Hij verhuisde van Rusland naar Nederland en liep nog niet zo lang geleden achter de kist van zijn plotseling overleden stiefvader. Er huizen twee zielen in zijn borst. Hij is lief en genadeloos, onzeker en hardvochtig. In hem woedt een voortdurend gevecht. Je weet nooit wie je voor je hebt. Hij is ontzettend leergierig. Hij hangt aan mijn lippen tijdens geschiedenis- en aardrijkskundelessen. Hij kan eindeloos lang in de atlas en in de encyclopedie staren. Hij werkt erg hard om goede resultaten te halen. Maar wat hij ook doet, zijn moeder is nimmer tevreden.
Ik ken zijn moeder niet. Zij stuurt haar zus naar school als er iets besproken moet worden. Haar zus is al wat langer in Nederland en beheerst de taal redelijk. Ook zij toont zich nimmer tevreden over de resultaten van haar eigen dochter. Haar dochter slooft zich ontzettend uit om zich de beginselen van het rekenen eigen te maken. Dat lukt maar mondjesmaat. Elke week loopt haar moeder onuitgenodigd de klas binnen om het schrift van haar dochter aan een fronsende inspectie te onderwerpen. Vervolgens vuurt zij verwijten af. Op haar dochter, op de leerkrachten en op haar man. Want die laatste is zonder twijfel de oorzaak van dit falen. Zijzelf kan namelijk uitstekend rekenen.
Alexander staat al onder net zo’n stevige druk. Alleen is deze druk onzichtbaar. Op een dag zie ik dat zijn rapport nog in zijn kastje ligt. Oeps, vergeten, zegt hij als hij mijn verbaasde blik ontwaart. Ik zie aan zijn ogen dat het niet waar is. Wat gebeurt er als je het mee naar huis neemt, vraag ik. Alexander slaat zijn ogen neer. Dan krijg ik met de riem, fluistert hij. Maar waarom dan, dring ik aan, het is toch een goed rapport? Alexander schudt zijn hoofd. Hij opent het rapport en wijst naar de beoordeling voor ‘schrijven’. Er staat ‘matig’. Maar kijk nou eens naar de rest, zeg ik, daar kan je moeder toch reuze tevreden over zijn? Alexander kijkt me verslagen aan. Het maakt niet uit, zegt hij, voor elke onvoldoende of matig krijg ik met de riem.
Soms weten de instanties die dit gezin begeleiden de moeder van Alexander zover te krijgen dat ze hulp voor hem zoekt. De moord op zijn vader moet diepe sporen hebben nagelaten. Dan belanden er dikke enveloppen met vragenlijsten op ons bureau.
Die vullen wij nauwgezet in. Ook ons verontrust de voorkeur die Alexander heeft voor akelige spelletjes en bloederige verhalen. Die vragenlijsten worden nooit opgehaald. Als het te dichtbij komt houdt de moeder van Alexander de boot plotseling weer af.

www.columnsvanlachesis.nl